La Belle Époque

Στην πρώτη μου μετα-εκδρομική μάζωξη, με τη διάθεση λίγο αλλού και τα παιχνίδια να ακολουθούν το ίδιο περίεργο πρόγραμμα, το La Belle Époque βγήκε για κυρίως πιάτο. Είναι ένα παράξενο, χαμηλόφωνο παιχνίδι της Aleph: Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία και Κεντρικές Δυνάμεις μπλέκουν σε πόλεμο και διπλωματία στα χρόνια πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν κάνει ιδιαίτερη φασαρία όταν το κοιτάς, αλλά έχει εκείνη τη γοητεία ενός παιχνιδιού που ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι.

Στον πυρήνα του είναι area control, με πολύ απλούς κανόνες και στρωτό gameplay. Κάθε έθνος παίζει ασύμμετρα και έχει τους δικούς του ιστορικούς στόχους να κυνηγήσει, οπότε η σύγκρουση δεν μοιάζει με όλους να κάνουν το ίδιο πράγμα σε διαφορετικό χρώμα. Η διπλωματία και ο πόλεμος συνυπάρχουν, ενώ οι επιλογές σου καθορίζονται και από το τι προσπαθούν να πετύχουν οι υπόλοιποι.

Μου άρεσε ιδιαίτερα ότι οι ιστορικοί στόχοι επιβραβεύονται χωρίς να σε κλειδώνουν σε μία και μόνη στρατηγική. Υπάρχουν ανατροπές και ενδιαφέρον ως το τέλος, ακόμη κι όταν το ζάρι αποφασίζει να σε δικάσει χωρίς έλεος. Η διάρκεια, πάντως, είναι μεγαλύτερη απ’ όσο θα περίμενα από ένα τόσο απλό παιχνίδι — τρεις με τρεισήμισι ώρες — αν και υποψιάζομαι πως με περισσότερη εξοικείωση με τους στόχους κάθε έθνους θα μαζεύεται.

Το μεγάλο του αγκάθι είναι η παραγωγή. Με καλύτερα υλικά και, ας μην κοροϊδευόμαστε, μισό κιλό πλαστικό, φαντάζομαι ότι θα είχε βρει άνετα μερικές χιλιάδες υποστηρικτές στο Kickstarter. Όπως είναι τώρα, είναι σχετικά δύσκολο να το βρεις — νομίζω κυρίως με απευθείας παραγγελία από τους Ιταλούς — και η ποιότητα ζορίζει, ειδικά στο σκοράρισμα, που μπορεί εύκολα να γίνει μπελάς. Παρ’ όλα αυτά, για παρέες που αγαπούν το Quartermaster General, το La Belle Époque είναι μια ιστορική, ασύμμετρη και ευχάριστα απρόβλεπτη πρόταση που αξίζει να ψάξουν.