La Granja

Για να τιμήσουμε τη sub rosa επιστροφή ενός γνωστού σπάμμερ από τον δίπλα μαχαλά, ξεσκονίσαμε ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια. Εγώ το είχα παίξει παλιότερα δυο φορές συνεχόμενα και δεν είχα ενθουσιαστεί. Αυτή τη φορά όμως, στο σωστό τραπέζι και με την κατάλληλη παρέα, το La Granja έλαμψε με τρόπο που δεν περίμενα.

Δεν θα προσποιηθώ ότι η εμπειρία μου εδώ είναι λεπτομερής μηχανική ανατομία: δεν έχω να καταγράψω συγκεκριμένους γύρους, ενέργειες ή επιμέρους συστήματα. Αυτό που έμεινε είναι η αίσθηση ενός παιχνιδιού του είδους του που ζητά μια παρέα πρόθυμη να το συναντήσει στο επίπεδό του και να επενδύσει στην παρτίδα.

Η διαφορά για μένα δεν αποδόθηκε σε έναν μεμονωμένο κανόνα ούτε σε κάποια συγκεκριμένη μορφή αλληλεπίδρασης· το ίδιο το υλικό δεν δίνει τέτοιες λεπτομέρειες. Φάνηκε όμως καθαρά στη μετάβαση από άτυχες online παρτίδες στο Yucata σε μια κανονική επιτραπέζια συνεδρία: με ανθρώπους που απολαμβάνουν αυτού του τύπου τα παιχνίδια, η ροή της παρτίδας αποκτά πολύ περισσότερη δύναμη.

Τελικά, δικαίως θεωρείται από τα πολύ καλά του είδους του. Είναι επίσης από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου αναθεωρώ ευχαρίστως την αρχική μου κρίση προς τα πάνω: δεν ήταν το παιχνίδι που θυμόμουν από εκείνα τα πρώτα plays, ή ίσως απλώς δεν ήμουν εγώ —και η παρέα μου— έτοιμος να το δω όπως του άξιζε.

Updated session

Η μεταγενέστερη συνεδρία επιβεβαίωσε, δεν ανέτρεψε, αυτή την αλλαγή γνώμης. Μετά από μερικές αποτυχημένες παρτίδες στο Yucata μέσα στο lockdown, το ξαναέβαλα στο τραπέζι και κατάλαβα ακόμη πιο καθαρά πόσο δυνατές παρτίδες μπορεί να δώσει με τη σωστή παρέα. Η ουσιαστική μετατόπιση είναι σε σχέση με τις πρώτες μου επαφές όταν είχε κυκλοφορήσει: έκτοτε έχω ωριμάσει ως παίκτης και πλέον βλέπω το μεγαλείο του πολύ πιο καθαρά.