Le Havre

Ύστερα από πολύ καιρό, το τερατάκι του Ούβε ξανακατέβηκε στο τραπέζι. Είχα την παράξενη αίσθηση ότι το γνώριζα ήδη καλά, επειδή το είχα λιώσει παλιότερα στο iPad, αλλά το κανονικό τραπέζι έχει άλλο βάρος: τρεις άνθρωποι γύρω από ένα παιχνίδι που ζητά να το ξαναθυμηθείς πριν αρχίσει να σε τραβάει μέσα του.

Ο πυρήνας του Le Havre, όπως τον ένιωσα σε αυτή την εκπαιδευτική τριάδα, είναι ο συνεχής υπολογισμός της πορείας σου μέσα στην παρτίδα. Δεν αρκεί να ακολουθείς μια έτοιμη συνταγή· πρέπει να κοιτάς τι έρχεται, τι αντέχεις τώρα και τι χρειάζεται να κρατήσεις για αργότερα.

Αυτό δίνει στις επιλογές έναν ρυθμό που μετακινείται διαρκώς, αντί να κουμπώνει σε μια προκαθορισμένη ακολουθία. Οι παίκτες μοιράζονται αυτή την πίεση του χρόνου και του χώρου της παρτίδας, οπότε η παρουσία των άλλων δεν είναι διακοσμητική: σε αναγκάζει να αναπροσαρμόζεις το σχέδιό σου καθώς προχωρά η βραδιά.

Δεν είναι τέλειο, και το Ora et Labora παραμένει το πιο αυστηρά χαραγμένο συγγενικό του μονοπάτι. Μα το Le Havre αφήνει χώρο για να το υπολογίσεις λίγο εκείνη τη στιγμή, κι αυτό το κάνει πολύ απολαυστικό — ήσυχα εξαιρετικό για ένα βράδυ μετά τη δουλειά και, για μένα, σαφώς καλύτερο από πολλούς νεότερους μοντέρνους τίτλους.