Le Havre

Μετά από πολύ καιρό, το τερατάκι του Ούβε ξανακατέβηκε στο τραπέζι. Ήταν από τα λίγα δικά του που δεν είχα παίξει πρόσφατα, κυρίως επειδή το είχα λιώσει παλιότερα στο iPad. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε με μια εκπαιδευτική παρτίδα για τρεις, για να το ξαναθυμηθώ κι εγώ, και μετά συνέχισα με δύο βραδινές συνεδρίες στην ηλεκτρονική του μορφή.

Στον πυρήνα του, το Le Havre σε βάζει να διαλέγεις ενέργειες, να μαζεύεις και να μετατρέπεις πόρους, να αξιοποιείς κτίρια και να οργανώνεις την οικονομία σου ώστε να μη μείνεις πίσω. Ο γύρος δεν είναι απλώς «πάρε το προφανές και τελείωσες»: πρέπει να κοιτάς τι έχει συσσωρευτεί, τι χρειάζεσαι άμεσα και τι θα σε βοηθήσει να σταθείς στους επόμενους γύρους.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως μέσα από τον κοινό χώρο ενεργειών και τα κτίρια: οι επιλογές των άλλων αλλάζουν τι μένει διαθέσιμο και πότε αξίζει να κινηθείς. Αυτό είναι που μου αρέσει στον ρυθμό του. Χρειάζεται να υπολογίζεις λίγο στην πορεία της παρτίδας, χωρίς να νιώθεις ότι ακολουθείς μια εντελώς προκαθορισμένη διαδρομή.

Δεν είναι τέλειο παιχνίδι, ούτε θα το παρουσιάσω ως τέτοιο. Όμως είναι πολύ απολαυστικό και, για μένα, έχει σαφώς πιο ωραίο tempo από το αντίστοιχο Ora et Labora, που το βρίσκω πιο συγκεκριμένο. Και σε κάθε περίπτωση, το Le Havre στέκεται πολύ καλύτερα από αρκετούς μοντέρνους τίτλους που περνούν από το τραπέζι και φεύγουν χωρίς να αφήσουν πολλά πίσω τους.