Lightning Train

Δεν συνηθίζω να κρατάω το καλύτερο για το τέλος, αλλά εδώ συνέβη ακριβώς αυτό. Μετά το επικό Dune Imperium αναρωτιόμουν σοβαρά αν η Lone Wolf είχε κι άλλο χαρτί στο μανίκι της. Και όταν είδα τρενάκια μαζί με bag building — μεγάλο μου φετίχ — το ενδιαφέρον ανέβηκε αμέσως. Το artwork και η παραγωγή δεν με ενέπνευσαν ιδιαίτερα, ενώ το manual με μπέρδεψε αρκετά· ειλικρινά, προτείνω πρώτα να το στήσετε και μετά να αρχίσετε το διάβασμα.

Στον πυρήνα του, το Lightning Train συνδυάζει pick up and deliver με bag building. Χτίζεις τη σακούλα σου και η σειρά με την οποία εμφανίζονται τα στοιχεία της καθορίζει τι δυνατότητες ανοίγονται μπροστά σου. Αυτό δεν είναι μια ήρεμη, προβλέψιμη διαδικασία: κάποιες φορές η σακούλα σε πετάει σε υπεργύρους και νιώθεις ότι όλα κουμπώνουν υπέροχα, ενώ άλλες σε αφήνει να πίνεις ρακόμελο στον μεθοριακό σταθμό με τον Αρτέμη Μάτσα.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η αβεβαιότητα δεν ακυρώνει τις αποφάσεις· τις κάνει πιο ενδιαφέρουσες και πιο πιεστικές. Τα routes είναι προσεγμένα και υπάρχει catch-up, οπότε το παιχνίδι δεν μοιάζει να σε εγκαταλείπει επειδή έμεινες πίσω. Η αλληλεπίδραση βρίσκεται κυρίως στην πίεση του κοινού χάρτη και στην ανάγκη να αξιοποιήσεις σωστά ό,τι σου δίνει η σακούλα, όχι σε κάποιο φτηνό κόλπο που απλώς χαλάει τον άλλον.

Τελικά, με μάγεψε. Είναι πολύ πιο εύκολο απ’ όσο αρχικά δείχνει, γεμάτο ωραίες αποφάσεις και με gameplay που δεν σταματά να είναι παιχνιδιάρικο. Είναι εντυπωσιακό πόσο μπορεί να απογειωθεί το pick up and deliver όταν πατά πάνω σε έναν τόσο καλό μηχανισμό και σε σχεδιασμό που έχει δουλευτεί με φροντίδα. Θα εκπλαγώ πραγματικά αν κάποιος μπορεί να μου εξηγήσει τεκμηριωμένα γιατί δεν του αρέσει.