Lightning Train

Μετά το Dune Imperium, η εύλογη απορία ήταν αν η Lone Wolf είχε δεύτερο μεγάλο παιχνίδι μέσα της. Το Lightning Train δεν με κέρδισε αρχικά ως αντικείμενο: το artwork και η παραγωγή δεν υπόσχονται πολλά, ενώ το εγχειρίδιο καταφέρνει να θολώσει μια εμπειρία που στην πράξη είναι πολύ καθαρότερη. Στήστε το πρώτα και μετά διαβάστε το· η σειρά αυτή βοηθάει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Ο πυρήνας είναι μια ένωση bag building και pick up and deliver, δύο μηχανισμών που εδώ δεν συνυπάρχουν απλώς αλλά αλληλοτροφοδοτούνται. Η σακούλα καθορίζει τον ρυθμό με τον οποίο ανοίγουν οι δυνατότητές σου, ενώ τα routes μετατρέπουν αυτή την τροφοδοσία σε πραγματικές επιλογές μεταφοράς και προόδου. Το ενδιαφέρον δεν είναι να κάνεις μια κίνηση· είναι να αποφασίσεις ποια ευκαιρία αξίζει να υπηρετήσεις πριν η σακούλα αλλάξει γνώμη.

Και αλλάζει γνώμη. Άλλοτε σε στέλνει σε υπεργύρους και άλλοτε σε αφήνει να πίνεις ρακόμελο στον μεθοριακό σταθμό με τον Αρτέμη Μάτσα. Η τύχη της σακούλας δίνει το πιπεράκι, αλλά δεν ακυρώνει τον σχεδιασμό: υπάρχει catch-up και τα routes δείχνουν προσεγμένα, ώστε η πίεση να μένει παραγωγική αντί να γίνεται απλή τιμωρία. Είναι η γνώριμη οικογένεια του pick up and deliver, αλλά με τη σακούλα να φοράει διαφορετικές φόρμες εργασίας.

Το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο προσιτό απ’ όσο δείχνει στην πρώτη ανάγνωση και γεμάτο καλές αποφάσεις. Ένας στιβαρός μηχανισμός, δουλεμένος από σχεδιαστή που έχει φροντίσει τις άκρες του, αρκεί για να ανεβάσει το pick up and deliver από αξιοπρεπές σε must play. Θα εκπλαγώ αν κάποιος μπορεί να εξηγήσει εμπεριστατωμένα γιατί δεν του αρέσει.