Lofoten

Εγώ το Lofoten το βλέπω σαν εκείνο το μικρό κουτί που έρχεται να σου χαλάσει ευχάριστα την ιδέα ότι ένα φιλλεράκι πρέπει να είναι χαλαρό και αεράτο. Ο Du Jardin εδώ σερβίρει κάτι πολύ πιο πυκνό απ’ όσο περιμένεις για τη διάρκειά του: ένα βαθιά καμένο παιχνίδι που ζητάει προσοχή, χωρίς να τραβάει την παρέα σε ολόκληρο βράδυ.

Στον πυρήνα του είναι set collection, αλλά η μηχανή που το κινεί είναι ένα δυναμικό rondel για κάθε παίκτη. Δεν πρόκειται απλώς για το γνώριμο «μαζεύω πράγματα για να φτιάξω σετ»· οι επιλογές σου περνούν από αυτό το προσωπικό σύστημα και θέλουν λίγο παραπάνω ζύγισμα απ’ ό,τι συνήθως περιμένω από ένα παιχνίδι των 45 λεπτών.

Η ουσία είναι ότι το scoring είναι αρκετά έξυπνο ώστε να κρατά την παρτίδα ανοιχτή. Υπάρχει ενδιαφέρον και replayability, ενώ οι ανατροπές στις τελευταίες δύο-τρεις κινήσεις μπορούν να αλλάξουν την εικόνα πριν προλάβεις να θεωρήσεις ότι έχεις κλειδώσει το αποτέλεσμα. Η αλληλεπίδραση, όπως την ένιωσα από αυτή τη δομή, βρίσκεται κυρίως στην πίεση της κούρσας και στο ότι κανείς δεν μπορεί να επαναπαυτεί μέχρι το τέλος.

Το μόνο μου παράπονο είναι πως ακροβατεί ανάμεσα στο φιλλεράκι και στο κυρίως πιάτο. Είναι πιο απαιτητικό από το πρώτο, αλλά δύσκολα θα σταθεί απέναντι σε βαριά ευροπαίχνιδα της δεύτερης κατηγορίας, όπως το Fields of Arle. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει σίγουρα μια ματιά — και ακόμη περισσότερο μια παρτίδα σε καλοκαιρινό τραπεζάκι, δίπλα σε έναν πρωινό φρέντο.