Mage Noir

Το Mage Noir με γύρισε στην αρχή των 90s, όταν κάθε δεύτερο κουτί καρτών ήθελε να γίνει το επόμενο Magic: the Gathering. Έχει φιξαρισμένο card set, μάγους με μεγάλες τράπουλες, χρωματιστό mana και τα παραδοσιακά 20 hit points· η συγγένεια δεν προσπαθεί καν να κρυφτεί.

Η ροή είναι η γνώριμη untap, draw, play, σχεδόν μέχρι υπερβολής. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι όμως αλλού: αντί να χτίζεις mana base με πηγές, κάθε γύρο γεμίζεις δύο «κουβάδες» με τρία νέα mana στα χρώματα που διαλέγεις και κατόπιν επιλέγεις ποιον θα πάρεις.

Όταν πληρώνεις spells, επιστρέφεις το mana στους κουβάδες όπως σε εξυπηρετεί, άρα το pool δεν είναι προσωπική οικονομία αλλά κοινός χώρος σύγκρουσης. Προσπαθείς να αφήσεις στον αντίπαλο τον λάθος κουβά, να τον πιέσεις προς χρώματα που δεν θέλει και να διαβάσεις τη μπλόφα του· είναι μια καθαρή αναθεώρηση του παλιού προβλήματος των lands, όχι απλώς ένα διαφορετικό μετρηματάκι ενέργειας.

Εκεί σταματά και η πρωτοτυπία του βασικού set. Η εικονογράφηση είναι μέτρια, το θέμα αναμενόμενο, και τα τέσσερα pre-constructed decks ακολουθούν προβλέψιμες γραμμές: το κόκκινο πιέζει με damage, το μπλε στήνει combo. Σε τρεις παρτίδες δεν προέκυψε κάτι κακό, αλλά ούτε και κάτι που να με κρατήσει: οι finishers δεν έχουν το βάρος που περιμένεις και συχνά χρειάζεται να αλυσιδώσεις τρία ή τέσσερα μεγάλα combo spells για να τελειώσεις τον αντίπαλο. Δεν είχα λόγο να σκαλίσω βαθύτερα το card pool ή να φτιάχνω τράπουλες και για τις δύο πλευρές.

Υπάρχει δωρεάν δοκιμή στο Steam, και παρότι το online δεν εντυπωσιάζει, αρκεί για να δει κανείς το σύστημα στην πράξη. Το Mage Noir έχει μια ιδέα mana που αξίζει την προσοχή των βετεράνων των καρτών, αλλά το βασικό του πακέτο δεν της δίνει ακόμη αρκετό χώρο να λάμψει.