Maracaibo

Είμαι μεγάλος φαν του Μέγα Αλέξαντρου, αλλά τελευταία δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να ξαναβγάλω τα παιχνίδια του στο τραπέζι. Το πιο καθαρό σημάδι ήταν ότι το expansion του αγαπημένου μου Maracaibo καθόταν στο ράφι για κάνα εξάμηνο, ακόμη με τη ζελατίνα. Λίγο με πίεσα να το ανοίξω, κυρίως επειδή το φρέσκο πράγμα από την Έσσεν έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να σπρώχνει παλιότερα κουτιά στο πίσω μέρος της ουράς για πολύ, πολύ καιρό.

Στο παιχνίδι, το expansion φέρνει πέντε μικρά modules και νέες κάρτες, χωρίς να αλλάζει δραματικά τον πυρήνα του Maracaibo. Η βασική ροή παραμένει εκεί: χτίζεις τη θέση σου πάνω στον χάρτη και προσπαθείς να αξιοποιήσεις τις επιλογές που ανοίγουν μπροστά σου, ενώ η επιρροή των εθνών είναι το κομμάτι που κρατάει το παιχνίδι πραγματικά ενδιαφέρον.

Οι προσθήκες δίνουν έμφαση και σε σόλο ή co-op παιχνίδι — μπλιαχ, όχι για μένα — ενώ υπάρχουν ασύμμετρα powers στα home ports για όποιον θέλει να τα ενσωματώσει στο βασικό. Υπάρχει επίσης ένα variant που βγάζει από τη μέση την επιρροή των εθνών στον χάρτη και τη δίνει ως ένα μικρό bonus card για set collection· προσωπικά, αυτό μοιάζει να αντικαθιστά το πιο ζωντανό σημείο της αλληλεπίδρασης με κάτι σαφώς πιο άχρωμο.

Το πιο χειροπιαστό κέρδος είναι τα νέα ship boards, ένα τίμιο quality-of-life upgrade που βοηθά να μη διαλυθεί το game state από κάποια άτυχη κίνηση. Κατά τα άλλα, το Maracaibo παραμένει τόσο καλό όσο το θυμόμουν: ένα κλικ δυσκολότερο από το GWT και ένα κλικ ελαφρύτερο, σε δυσκολία και διάρκεια, από το Boonlake — παιχνίδια με παρόμοια λογική και στήσιμο, γι’ αυτό ίσως εξακολουθώ να προτιμώ λίγο το Blackout. Περάσαμε πολύ ωραία, αν και στο τετραμελές τραπέζι υπήρξαν φωνές να καταχωριστεί ως «μόνο με τρεις». Δεν είμαι βέβαιος ότι συμφωνώ, αλλά το ακούω: μάλλον εκεί το tempo θα είναι καλύτερο.