Marrakesh

Κάποτε ο κυρ Στέφανος ήταν από τους euro σχεδιαστές που έπρεπε να προλάβεις. Μετά ήρθαν οι αρπαχτές και αρκετός κόσμος έχασε την επαφή με το μεγαλείο του. Γι’ αυτό λέω: πάρτε Marrakesh, βάλτε τον Πύργο στην άκρη και απολαύστε μία από τις πιο γευστικές point-salad εμπειρίες που έχω παίξει. Έχει πάρα πολλούς ωραίους και έξυπνους μηχανισμούς, και όποιος διαφωνεί επειδή θεωρεί ότι είναι πάνω απ’ όλα «eurogamer», ας πάει να παίξει Elf Creek Games.

Το κέντρο της εμπειρίας είναι το cube tower και η αβεβαιότητα που κουβαλά: η τύχη του δεν είναι απλώς ένα τυχαίο εμπόδιο, αλλά κάτι που πρέπει να υπολογίζεις μέσα στις αποφάσεις σου. Το Marrakesh δεν περιγράφεται εδώ ως ένα στεγνό σύνολο ενεργειών ή ως μια σειρά από προφανείς βέλτιστες κινήσεις· η χαρά του είναι ακριβώς στο πώς οι πολλοί μηχανισμοί του δένουν σε μια πλούσια point-salad κατασκευή.

Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από αυτή την κοινή, απρόβλεπτη πίεση του tower και από τη σημασία του ποταμιού. Η επέκταση προσθέτει νομάδες, που λειτουργούν ως καλή δικλείδα απέναντι σε μια πιθανή δυσμένεια του cube tower, και καμήλες, που με τον δικό τους τρόπο μειώνουν λίγο το βάρος του ποταμιού. Δεν θα επινοήσω λεπτομερή σειρά γύρων που δεν δίνεται στην περιγραφή· το ουσιώδες είναι ότι αυτά τα στοιχεία προσθέτουν επιλογές και μετριάζουν συγκεκριμένες πιέσεις του βασικού παιχνιδιού.

Το τελικό μου συμπέρασμα παραμένει πανηγυρικό: για τη δεκαετία της ζωής μου που τελειώνει σύντομα — χαχα — το θεωρώ το καλύτερο Feld. Είναι πληθωρικό, γεμάτο ιδέες και, πάνω απ’ όλα, έπος.

Updated session

Στη μεταγενέστερη παρτίδα παίξαμε με την επέκταση με καμήλες και νομάδες. Η γνώμη μου όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά ενισχύθηκε: το παιχνίδι έγινε πιο πληθωρικό και ταυτόχρονα πιο ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το διαφορετικό εσωτερικό πάτωμα για το cube tower, που το κάνει λίγο πιο σκληρό και αδέκαστο. Η επαναλαμβανόμενη μεταγενέστερη σημείωση επιβεβαιώνει ακριβώς την ίδια εντύπωση.