Millennium Blades

Έβαλα το Millennium Blades στο τραπέζι με ανθρώπους που γνωρίζω από τα χρόνια του ανταγωνιστικού MtG, άρα η επιλογή είχε και λίγη τίμια τρολιά μέσα της. Ήταν ωραίο να το ξαναπιάσω έπειτα από καιρό και να δω, για πρώτη φορά, αρκετά από τα σετ που είχαν μπει στη rotation· σαν να ανοίγεις ένα παλιό κουτί και να βρίσκεις μέσα όχι αναμνήσεις, αλλά καινούργια χαρτιά που ξέρουν ήδη τη γλώσσα σου.

Ο πυρήνας του είναι η αίσθηση του συλλεκτικού παιχνιδιού καρτών: κοιτάς τα διαθέσιμα σετ, ψάχνεις τι μπορεί να δέσει με όσα έχεις και προσπαθείς να φτιάξεις κάτι που να στέκεται απέναντι στους άλλους. Η rotation κρατά αυτή τη διαδικασία σε κίνηση, ώστε η προσοχή να μη μένει κολλημένη σε μία μόνο ασφαλή επιλογή.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από την κοινή αγορά και από τη γνώση ότι οι άλλοι κυνηγούν τα δικά τους κομμάτια την ίδια στιγμή. Δεν είναι το είδος του παιχνιδιού που σε βάζει να κοιτάζεις μόνο το προσωπικό σου ταμπλό: παρακολουθείς τι παίρνουν οι απέναντι, αναθεωρείς και, αν αναγνωρίζεις το πνεύμα των παλιών ανταγωνιστικών καρτών, χαμογελάς λίγο παραπάνω.

Στο δικό μας τραπέζι άρεσε παραδοσιακά στους τέσσερις από τους πέντε· ο πέμπτος δεν βρήκε ποτέ το νόημά του και δεν του ταίριαξε ιδιαίτερα. Δίκαιο αποτέλεσμα για ένα παιχνίδι που ζητά να αγαπήσεις πρώτα το τελετουργικό του χτισίματος μιας συλλογής. Για όσους το αγαπούν, το Millennium Blades είναι ήσυχα εξαιρετικό.