Millennium Blades

Την επόμενη μέρα, αφού είχα στριμώξει όλες τις δουλειές της εβδομάδας σε ένα ηρωικό μοντάζ με το soundtrack του Flash να παίζει νοερά από πίσω, μαζευτήκαμε με φίλους για μία από τις σπάνιες, σεμνές βραδιές επιτραπέζιας γευσιγνωσίας μας. Πρώτο στο τραπέζι έβαλα το Millennium Blades. Είχα καιρό να το παίξω, αλλά κυρίως δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην τίμια τρολιά: με αυτά τα παιδιά γνωριζόμαστε από τα χρόνια που παίζαμε ανταγωνιστικό Magic στα 90s. Το θέμα του, λοιπόν, δεν ήταν απλώς κατάλληλο· ήταν σχεδόν προσωπική πρόσκληση για ταξίδι πίσω στον χρόνο.

Το Millennium Blades στήνει την εμπειρία γύρω από τη συλλογή καρτών και τη δημιουργία σετ, με την αίσθηση ενός ανταγωνιστικού παιχνιδιού καρτών να είναι διαρκώς παρούσα. Στη δική μας παρτίδα είχα και την ευκαιρία να δω πολλά από τα σετ της εναλλαγής σετ για πρώτη φορά, κάτι που κράτησε το τραπέζι ενδιαφέρον ακόμη και για μένα που επέστρεφα στο παιχνίδι μετά από καιρό.

Η αλληλεπίδραση προκύπτει κυρίως από το ότι όλοι κυνηγάμε πράγματα μέσα στον ίδιο ανταγωνιστικό χώρο και προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε καλύτερα όσα έχουμε μπροστά μας. Για μια παρέα με παλιό ανταγωνιστικό Magic στο κοινό της παρελθόν, αυτή η βάση λειτούργησε ως ωραίο σημείο αναφοράς: αναγνωρίσιμη αρκετά ώστε να υπάρχει αμέσως πειραχτήρι, αλλά με αρκετό δικό της χαρακτήρα ώστε να μη μοιάζει απλώς με αναπαράσταση μιας παλιάς συνήθειας.

Η παρτίδα συνολικά πήγε καλά και, όπως σχεδόν παραδοσιακά συμβαίνει όταν το φέρνω, άρεσε περίπου στο 80% του τραπεζιού. Δεν ήταν καθολική επιτυχία: ένας στους πέντε δεν έπιασε το νόημα και δεν του άρεσε ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά, για τη συγκεκριμένη παρέα και τη συγκεκριμένη περίσταση, το Millennium Blades ήταν ακριβώς η σωστή επιλογή — λίγο παιχνίδι, λίγο ανάμνηση και μια πολύ τίμια τρολιά.