Mistborn: The Deckbuilding Game

Ο D. Clair είναι σχετικά φρέσκια παρουσία, αλλά έχει ήδη γράψει χιλιόμετρα στο deck building. Δεν πετυχαίνει απαραίτητα κάθε φορά, όμως σχεδόν πάντα φέρνει έναν φρέσκο, διαφορετικό μηχανισμό. Εδώ βοηθά και το θέμα: οι Ομιχλογέννητοι —ναι, λολ— είναι από αγαπημένη σειρά βιβλίων, με ήρωες που καταπίνουν μικρές ποσότητες μετάλλων για να αποκτήσουν διαφορετικές μαγικές ιδιότητες. Υπεραπλούστευση, αλλά για τους σκοπούς του παιχνιδιού κάνει τη δουλειά της.

Στον πυρήνα του, είναι ένα κλασικό deck builder και θυμίζει αρκετά το Ashes of the Singularity. Κάθε παίκτης παίρνει έναν ήρωα με διαφορετικό αρχικό στήσιμο και ικανότητες, ενώ η νίκη έρχεται είτε αν κερδίσεις τον αντίπαλο είτε αν τον ξεπεράσεις στην απόκτηση εμπειρίας στα διάφορα tracks. Αυτή η διπλή κατεύθυνση δίνει στις αναμετρήσεις κάτι παραπάνω από το απλό «χτίζω καλύτερη τράπουλα».

Το twist είναι ότι, για να παίξεις κάρτες, καταναλώνεις tokens από μέταλλα που διαθέτεις σε περιορισμένη ποσότητα. Είναι φουλ θεματικό και, το σημαντικότερο, επηρεάζει ουσιαστικά το χτίσιμο της τράπουλας: σε σπρώχνει να χρησιμοποιείς πολλά διαφορετικά «χρώματα», αντί να πηγαίνεις μονόπαντα και να φαρμάρεις τα affinity bonus ενός χρώματος, όπως μπορείς στο Ashes ή στο Ascension.

Μου άρεσε πολύ. Είναι πολύ ωραίο παιχνίδι για το είδος του και το μεταλλικό του περιοριστικό σύστημα δεν είναι απλώς διακόσμηση πάνω σε ένα γνωστό πλαίσιο. Θα το έπαιζα με τρεις παίκτες το πολύ, πάντως, γιατί τραβάει.