Mistborn: The Deckbuilding Game

Ο D. Clair έχει γράψει αρκετά χιλιόμετρα στο deck building ώστε να ξέρει πως κάθε νέο του σχέδιο χρειάζεται έναν δικό του άξονα, ακόμη κι όταν δεν πετυχαίνει πάντα τον στόχο. Εδώ ο άξονας δένει πολύ καθαρά με το Mistborn: οι ήρωες και η ιδέα ανθρώπων που καταπίνουν μέταλλα για διαφορετικές μαγικές ιδιότητες δεν είναι απλώς περιτύλιγμα, αλλά η βάση πάνω στην οποία στέκεται το παιχνίδι.

Η γενική δομή θυμίζει Ashes of the Singularity: κάθε παίκτης ξεκινά με ήρωα, διαφορετικό αρχικό στήσιμο και ιδιαίτερες ικανότητες. Κατά τη διάρκεια της παρτίδας χτίζεις την τράπουλά σου και κινείσαι προς τη νίκη είτε νικώντας τον αντίπαλο είτε προλαβαίνοντάς τον στην απόκτηση εμπειρίας στα διάφορα tracks. Είναι μια αρκετά καθαρή διπλή πίεση, με το επιθετικό και το αναπτυξιακό πλάνο να συνυπάρχουν χωρίς να είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Το ουσιαστικό twist είναι ότι οι κάρτες δεν παίζονται δωρεάν: χρειάζονται tokens από μέταλλα, και αυτά είναι περιορισμένα. Άρα η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ποια μέταλλα θα κρατήσεις διαθέσιμα και πώς θα μοιράσεις την τράπουλά σου, επειδή το παιχνίδι σε σπρώχνει σε πολλά διαφορετικά «χρώματα» αντί να σε αφήνει να καλλιεργείς αδιατάρακτα τα affinity bonus ενός μόνο χρώματος, όπως μπορείς στο Ashes ή στο Ascension. Concordia's hand, wearing different overalls, δεν είναι· η πίεση των πόρων εδώ αλλάζει πραγματικά το deck building.

Για το είδος του είναι πολύ ωραίο και μου άρεσε πολύ. Θα το κρατούσα ως τρεις παίκτες το πολύ, γιατί όσο ανοίγει το τραπέζι τραβάει, αλλά σε αυτή την κλίμακα είναι ένα deck builder που βρίσκει τον θεματικό του λόγο ύπαρξης και τον αξιοποιεί ήσυχα, εξαιρετικά.