Monasterium

Ευτυχώς, έχω παίξει και καλύτερα παιχνίδια — αλλά το Monasterium σίγουρα δεν είναι η απογοήτευση που φοβόμουν. Το είχα καιρό στη συλλογή, διστάζοντας να το βγάλω στο τραπέζι επειδή οι κανόνες μου είχαν φανεί βαρείς. Τελικά έκανα λάθος: η εξήγηση θέλει τον χρόνο της, όμως οι κανόνες είναι βατοί και, μόλις αρχίσει η παρτίδα, η λογική του ξεκαθαρίζει γρήγορα.

Στον πυρήνα του είναι ένας ενδιαφέρων tableau builder. Επιλέγω ζάρια από ένα κοινό dice pool και τα αξιοποιώ για βασικές ενέργειες: είτε για να μαζέψω αγαθά είτε για να τοποθετήσω μοναχούς σε διάφορα σημεία του μοναστηριού. Η κοινή δεξαμενή ζαριών κάνει τις επιλογές των παικτών να συναντιούνται, χωρίς το παιχνίδι να χρειάζεται να γίνει επιθετικό ή φορτωμένο.

Η τοποθέτηση μοναχών δεν είναι απλώς μια ακόμη πηγή από τα γνώριμα victory points. Ξεκλειδώνει καλύτερες ενέργειες για το αντίστοιχο ζάρι, οπότε πολύ γρήγορα η παρτίδα αποκτά τη λογική μιας μηχανής που χτίζεται με στόχο τα end-game goals. Αυτό το δέσιμο ανάμεσα στην ανάπτυξη του tableau και στις αναβαθμισμένες επιλογές είναι που το κάνει να ρέει τόσο πιο κομψά απ’ όσο προϊδεάζει η αρχική εξήγηση.

Δεν έχει τη δράση ούτε τα φονικά combo του Grand Austria Hotel, αλλά ως αντάλλαγμα δεν κουβαλά σχεδόν καθόλου πονοκέφαλο. Η διάρκειά του είναι όσο πρέπει, ενώ το scoring μού φάνηκε, έστω και στην πρώτη επαφή, ισορροπημένο και αρκετά ανοιχτό ώστε να στηρίζει πολλαπλές στρατηγικές. Θα επανέλθω σίγουρα — και το προτείνω ανεπιφύλακτα.