Mosaic: A Story of Civilization

Μετά το δράμα με τελωνεία και DHL, ο Drover κατέληξε να καλύπτει από την τσέπη του περίπου 90-100 δολάρια για κάθε Έλληνα backer — και πραγματικά βγάζω καπέλο για τη στάση του. Όταν όμως προσγειώθηκε το τέρας, η πρώτη μου σκέψη για το Colossus Edition ήταν λιγότερο κολακευτική: γιατί κουβαλήσαμε όλο αυτό το χαρτόνι; Περιλαμβάνει και όλα τα punch sheets της Sphinx Edition, ενώ το παιχνίδι χρειάζεται μόνο δύο. Τα υπόλοιπα έξι-επτά είναι ουσιαστικά για πέταμα. Πληρώσαμε δηλαδή να μεταφερθεί μια μικρή περιουσία σε άχρηστο χαρτόνι, λες και ήταν αδύνατο να γίνει λίγη διαλογή στην παραγωγή. ESG βαθμολογία δεν προβλέπω λαμπρή αν συνεχιστεί αυτό. Κατά τα άλλα, η παραγωγή είναι καλύτερη από άλλες πλαστικές γιορτές του Drover: προσεγμένη, χορταστική και με τίμιο eye-candy στο τραπέζι.

Σαν παιχνίδι κινείται στα γνώριμα επίπεδα βαρύτητας του Glen, χωρίς ιδιαίτερες φασαρίες: ένα light-medium civilization game με area majorities, χωρίς προκαθορισμένο τέλος ή σταθερές φάσεις σκοραρίσματος. Οι διαφορετικές στρατηγικές μου φάνηκαν αρκετά ισορροπημένες, αλλά το παιχνίδι ζητά από όλο το τραπέζι να παρακολουθεί τι γίνεται δίπλα του. Αν ο καθένας απλώς κοιτάζει το δικό του μικρό βασίλειο, το Mosaic καταλήγει περισσότερο multiplayer solitaire απ’ όσο θα έπρεπε.

Στις δύο παρτίδες που παίξαμε, η δεύτερη ήταν ήδη πιο υποψιασμένη. Η ουσία είναι να μάθεις πότε δεν αξίζει να πάρεις έναν δικό σου πόντο, αν έτσι χαρίζεις πέντε σε κάποιον άλλον που φαίνεται πίσω. Μερικές φορές είναι προτιμότερο να μείνεις στο μηδέν και να κόψεις κομβικές κάρτες από τους αντιπάλους. Αν δεν γίνει αυτή η τριβή, ο πιο τυχερός με τις τεχνολογίες που ανοίγουν μπροστά του μπορεί απλώς να πάρει το παιχνίδι. Και, παρότι γενικά το βρίσκω τίμιο γι’ αυτό που είναι, κάποιες τεχνολογίες είναι ενοχλητικά δυνατές, σχεδόν ameritrashy. Οι Merchants ειδικά, αν κουμπώσουν νωρίς, μοιάζουν εντελώς εκτός ισορροπίας.

Τελικά, πέρασα ευχάριστα και δεν θα με χάλαγαν repeat plays. Απλώς δεν περιμένω το νέο Through the Ages, ούτε θεωρώ ότι όποιος το προσπεράσει χάνει κάτι σημαντικό — ακόμη κι αν είναι civ fan. Είναι ένα καλοφτιαγμένο, όμορφο και αρκετά τίμιο παιχνίδι παρέας, με το βασικό του πρόβλημα να είναι ότι το κουτί του κουβαλά περισσότερο βάρος απ’ όσο χρειάζεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.