Mosaic: A Story of Civilization

Το Mosaic: A Story of Civilization προσγειώνεται στο τραπέζι σαν έπιπλο, και η Colossus Edition κουβαλά μαζί της μια μικρή παράσταση υπερβολής. Η παραγωγή είναι σαφώς πιο προσεγμένη από άλλες πλαστικές γιορτές του Drover, με τίμιο eye-candy και αντικείμενα που έχουν ωραία παρουσία κάτω από το φως του τραπεζιού. Αλλά τα επιπλέον punch sheets της Sphinx Edition, από τα οποία χρειάζονται μόνο δύο ενώ τα υπόλοιπα περισσεύουν, είναι η λάθος πλευρά της αφθονίας: χαρτόνι μεταφερμένο, πληρωμένο και τελικά άχρηστο. Τουλάχιστον η στάση του Drover απέναντι στους backers ήταν υποδειγματική, σε μια ιστορία που δεν θα ζήλευα καθόλου μετά από μια Τρίτη στη δουλειά.

Στο παιχνίδι αυτό καθαυτό, ο Glen κινείται στα γνώριμα, ευκολοδιάβαστα νερά του. Είναι light-medium civilization game με area majorities, τεχνολογίες και φάσεις σκοραρίσματος χωρίς προκαθορισμένο φινάλε· η παρτίδα προχωρά καθώς ανοίγονται επιλογές και το τραπέζι χτίζει τις θέσεις του, χωρίς να απαιτεί να κουβαλήσεις μαζί σου ένα εγχειρίδιο ιστορίας. Οι διαφορετικές κατευθύνσεις δείχνουν αρκετά ισορροπημένες, και η βασική του ροή είναι καθαρή χωρίς πολλές φασαρίες.

Η ουσία, όμως, είναι να μην το αντιμετωπίσετε σαν multiplayer solitaire. Μπορείς να πάρεις τον έναν πόντο που φαίνεται μπροστά σου και, χωρίς να το καταλάβεις, να χαρίσεις πέντε σε κάποιον που μοιάζει πίσω· ή μπορείς να μείνεις στο μηδέν και να του κόψεις την κομβική κάρτα. Εκεί γίνεται ενδιαφέρον, γιατί πρέπει να διαβάζεις τι χτίζεται δίπλα σου και να παρεμβαίνεις. Κάποιες τεχνολογίες, όμως, γλιστρούν ενοχλητικά προς το ameritrash και οι Merchants, αν κουμπώσουν νωρίς, μπορούν να βγουν τελείως έξω από κάθε ισορροπία.

Θα έπαιζα ξανά, κυρίως επειδή είναι ευχάριστη παρέα και το τραπέζι του σε κάνει να θέλεις να του δώσεις άλλη μία βραδιά. Δεν είναι το νέο Through the Ages, ούτε χρειάζεται να προσποιηθεί ότι είναι. Για έναν civ fan δεν είναι απαραίτητο ραντεβού, αλλά είναι ένα τίμιο, όμορφο παιχνίδι που περνά καλά όσο το παίζεις.