My Fair Princess

Κυριακή, ενώ πάλευα με φωτιές και κρέατα, με παίρνουν τηλέφωνο οι Φύλακες του Ναού — του παλιού μου mancave, δηλαδή, που πλέον είναι μια αποθήκη γεμάτη επιτραπέζια, φιγούρες, βιβλία και gameroom. Ένας γνωστός είχε φτάσει με τηλεοπτικό συνεργείο και ήθελε να γυρίσει εκεί ένα ντοκιμαντέρ για τη φτωχή φοιτητική ζωή μέσα στην κρίση. Το ζητούμενο; Ένα παρατημένο δωμάτιο. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, ο Ναός περνάει το τεστ με άνεση — αρκεί να σκεπαστούν οι ακριβές οθόνες του PC.

Το αστείο, φυσικά, γράφεται μόνο του. Αν κυκλοφορήσει ποτέ το ντοκιμαντέρ, πρέπει να το βρούμε και να το μοιράσουμε σε συζύγους παντού: «Κοίτα πόσα επιτραπέζια έχει αυτός ο φτωχός φοιτητής». Hashtag facepalm.

Για το πώς παίζει το My Fair Princess, η συγκεκριμένη καταγραφή δεν δίνει ουσιαστικές πληροφορίες. Δεν περιγράφονται ο βασικός μηχανισμός, η δομή του γύρου ή οι επιλογές που κάνει ο παίκτης, οπότε δεν θα προσποιηθώ ότι μπορώ να βγάλω συμπέρασμα για το παιχνίδι από το περιεχόμενο του Ναού.

Το ίδιο ισχύει και για την αλληλεπίδραση: δεν αναφέρεται αν οι παίκτες συνεργάζονται, ανταγωνίζονται, μπλοκάρουν ο ένας τον άλλον ή απλώς κυνηγούν το δικό τους πλάνο. Η μόνη ξεκάθαρη αλληλεπίδραση εδώ είναι ανάμεσα σε έναν υπερφορτωμένο χώρο παιχνιδιών, ένα συνεργείο και τις οθόνες που έπρεπε να εξαφανιστούν από το πλάνο.

Μέχρι να ξαναβρώ το mojo μου για μια κανονική παρτίδα και μια κανονική κριτική, μένω με αυτή την εικόνα. Άλλωστε πλησιάζει και η Πρωτομαγιά — η εθνική ημέρα των 18XX, όπως έχω ακούσει.