Nippon: Zaibatsu

Πλησιάζοντας στο τέλος του σημερινού σεντονιού, ήρθε η ώρα για το «λοιπόν, Nippon». Το μακρινό 2017 είχα γράψει πως είναι «από τα καλύτερα μεσαία ψευτο-οικονομικά euro που κυκλοφορούν»: σωστά μετρημένο, έξυπνο και, τότε πίστευα, με πολύ υψηλό replayability. Μου φαίνεται σαν χθες, παρότι έκτοτε το κουτί κατέληξε σε κάποιο ντουλάπι με πόρτα στο vault και δεν το αναζήτησα ξανά ιδιαίτερα. Η νέα, σουπερντούπερ έκδοση που έφτασε στα Γιάννενα ήταν ακριβώς η αφορμή που χρειαζόμουν για να ξαναθερμάνω τη σχέση μου μαζί του — και, ναι, το ίδιο βράδυ παρήγγειλα κι εγώ την Emperor edition.

Στον πυρήνα του, το Nippon παραμένει αυτό το μεσαίο ψευτο-οικονομικό euro που ζητά προσεκτικό μέτρημα και έξυπνες επιλογές. Η ροή του παιχνιδιού στηρίζεται σε αποφάσεις που πρέπει να κουμπώνουν σωστά μεταξύ τους, ώστε η οικονομική σου πορεία να βγάζει νόημα και να αξιοποιείς αποτελεσματικά όσα χτίζεις.

Η νέα έκδοση προσθέτει νέους μηχανισμούς, με τα καράβια να είναι η πιο αισθητή προσθήκη. Δεν αλλάζουν απλώς την εικόνα στο τραπέζι: βελτιώνουν το παιχνίδι και δίνουν ανανεωμένο ενδιαφέρον στις αποφάσεις, κάνοντάς με να νιώσω πως δεν ξαναπιάνω απλώς το ίδιο κουτί από το ντουλάπι.

Θα διορθώσω, πάντως, τον παλιό μου εαυτό σε ένα σημείο: το replayability δεν αποδείχθηκε τόσο υψηλό όσο το είχα παρουσιάσει τότε, αφού κάποια στιγμή απλώς σταμάτησα να το αναζητώ. Παρ’ όλα αυτά, η νέα έκδοση του Nippon: Zaibatsu το έχει βελτιώσει πολύ και μου θύμισε γιατί είχα ενθουσιαστεί εξαρχής. Για τους econ-lovers, προτείνεται ανεπιφύλακτα.