Ora et Labora

Καταλαβαίνω απολύτως γιατί το Ora et Labora θεωρείται από τα καλύτερα πονήματά του. Τρέχει νερό, έχει πολύ πράγμα να διαχειριστείς και προσφέρει εκείνον τον ωραίο τραχανά από επιλογές και παραγωγές που περιμένω να δω στο τραπέζι. Παρ’ όλα αυτά, όσο το παίζω, πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει ότι σε ορισμένα σημεία είναι λίγο scripted — αν και μπορεί να είναι απλώς η δική μου εντύπωση.

Οι πρώτες παρτίδες μοιάζουν κυρίως εξερευνητικές. Ο καθένας ανοίγει την παραγωγή του σχετικά χαρούμενα, δοκιμάζει πράγματα και μαθαίνει πού συνδέονται οι επιλογές του με όλο αυτό το σύστημα που κινείται και παράγει.

Μετά αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι. Το Ora et Labora έχει πολλά επίπεδα metagame, και όταν οι παίκτες ξέρουν καλά τι κάνουν, οι στρατηγικές δεν μένουν απλώς να ανθίζουν ανενόχλητες: έρχονται τα τσοπ τσοπ, οι κινήσεις γίνονται πιο κοφτερές και η αλληλεπίδραση πολύ πιο cut-throat. Εμείς, νομίζω, είμαστε ακόμη κάπου στη μέση αυτής της καμπύλης μάθησης.

Θα ήθελα πολύ να το ξαναπαίξω σύντομα, γιατί είμαι σχεδόν βέβαιος ότι η επόμενη παρτίδα θα είναι αισθητά πιο άγρια. Παρ’ όλα αυτά, για τρία άτομα, μάλλον προτιμώ το Craftsmen: μου δίνει περισσότερο ωμό κόμπλεξ. Είδωμεν.