Ora et Labora

Το Ora et Labora δικαίως θεωρείται από τα καλύτερα πονήματα του είδους του. Έχει νερό που κινείται, όλο το παραγωγικό νταβαντούρι που ζητά κανείς από αυτόν τον σχεδιαστικό χώρο, και εκείνη την πυκνότητα που σε κάνει να κοιτάζεις το ταμπλό σαν να πρόκειται να σου απαντήσει σε κάποιο επαγγελματικό e-mail. Είναι πλούσιο χωρίς να μοιάζει πρόχειρα φορτωμένο.

Στον πυρήνα του, η παραγωγή ανοίγει επιλογές και οι επιλογές γεννούν νέες αλυσίδες. Στις πρώτες παρτίδες αυτό διαβάζεται ως μια ευχάριστα ανοιχτή άσκηση ανάπτυξης: παίρνεις πράγματα, τα μετατρέπεις, στήνεις τη δική σου μικρή μηχανή και χαίρεσαι που δουλεύει. Το νερό και η παραγωγή δεν είναι διακόσμηση· είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε κίνηση αποκτά συνέχεια.

Ύστερα εμφανίζεται το metagame. Κάποια σημεία αρχικά μοιάζουν σχεδόν scripted, όχι απαραίτητα επειδή είναι, αλλά επειδή η εμπειρία αποκαλύπτει ποιες στρατηγικές αξίζουν πραγματικά και πότε πρέπει να τις κόψεις. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα συνεχίσεις να χτίζεις τη δική σου γραμμή και πότε θα κάνεις το απαραίτητο τσοπ τσοπ στη γραμμή κάποιου άλλου· εκεί, ιδίως με παίκτες που το ξέρουν καλά, η ανοιχτή παραγωγή γίνεται πολύ πιο κοφτερή.

Σε τρεις παίκτες, η αίσθηση είναι πως υπάρχει ακόμη χώρος να αναπτυχθείς, αλλά όχι τόσος ώστε να αγνοείς τους άλλους. Η δική μας εμπειρία βρέθηκε στη μέση της καμπύλης: αρκετή γνώση για να φαίνονται οι άκρες του συστήματος, όχι ακόμη αρκετή ώστε κάθε επιλογή να είναι αμείλικτη. Μια σύντομη επιστροφή θα έκανε την παρτίδα αισθητά πιο cut-throat.

Παραμένει, λοιπόν, ένα εξαιρετικό παιχνίδι με βάθος που ανταμείβει τη γνωριμία, έστω κι αν για τριάδα θα διάλεγα μάλλον το craftsmen για πιο ωμό, συμπαγές κόμπλεξ.