Pampero

Το Pampero είναι εκείνο το πληθωρικό κουτί που, πριν οργανωθεί, μοιάζει να έχει καταπιεί ένα κατάστημα με meeples, counters και δείκτες. Ο Ian O’Toole, όμως, κάνει πάλι τη δουλειά του: από τα σακουλάκια και τα punchboards ως το τελικό ταμπλό, η οπτική πολυπλοκότητα μετατρέπεται σε πληροφορία. Δεν είναι ακριβώς ένα μνημείο βιώσιμης παραγωγής, αλλά είναι ένα αντικείμενο που ξέρει να στέκεται στο τραπέζι.

Πρόκειται για οικονομικό παιχνίδι χωρίς τύχη, όπου ξεκινάς με περιορισμένο κεφάλαιο και το μετατρέπεις σε ενεργειακή υποδομή: ανεμογεννήτριες, δίκτυα διανομής και, ως τίμια εναλλακτική, φωτοβολταϊκά. Ο βασικός μηχανισμός των καρτών είναι το κλειδί· μόλις διαβαστεί σωστά, η ροή γίνεται αρκετά στρωτή, αν και ένας άπειρος παίκτης μπορεί αρχικά να αναρωτηθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Η συγγένεια με το Concordia είναι εμφανής, με λίγο από το οικονομικό χτίσιμο των Rococo και Glen More να φορά διαφορετική φόρμα εργασίας.

Οι ανταμοιβές του χάρτη είναι σταθερές από παρτίδα σε παρτίδα, μια επιλογή που αρχικά ξενίζει όποιον έχει μάθει να περιμένει μεταβλητό setup. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πώς θα χτίσεις γύρω από αυτές, καθώς τα scoring tiles αλλάζουν ουσιαστικά τις προτεραιότητές σου και είναι η πραγματική πηγή του replayability. Μπορείς επίσης να χρησιμοποιήσεις υποδομές άλλων πληρώνοντάς τους, ένα semi-co-op στοιχείο που δημιουργεί χρήσιμες οικονομικές συνδέσεις, αλλά και μια επικίνδυνη πόρτα για πασαδόρους: αν οι πληρωμές δίνονται χωρίς σκέψη, η παρτίδα μπορεί να στραβώσει άσχημα.

Το εισαγωγικό παιχνίδι, με τα γενναιόδωρα αρχικά scoring tiles, ανέδειξε υπερβολικό snowballing και σχεδόν ανύπαρκτο catch-up. Με το long time track και κανονικά τυχαία scoring tiles, αντίθετα, το Pampero έδειξε γιατί υπάρχει. Το αποτέλεσμα το τοποθετώ κοντά στο Smartphone, παρότι εδώ υπάρχουν λιγότερα ουσιαστικά counterplays όταν κάποιος ανοίξει διαφορά. Με τη σωστή διαμόρφωση, είναι άξιο και προσεκτικά σχεδιασμένο τεμάχιο.