Pampero

Μετά από καιρό να μαζεύει σκόνη στο ράφι του έτερου συλλέκτη της παρέας, ήρθε η ώρα να σκίσουμε τη ζελατίνα του Pampero και να το σερβίρουμε ζεστό. Είναι ένα απολαυστικά πληθωρικό κουτί — και σίγουρα όχι υπόδειγμα βιώσιμης παραγωγής — γεμάτο meeples, counters και κάθε λογής τζιτζιμπλίκια. Στα σακουλάκια και στα punchboards η πρώτη εικόνα είναι ελαφρώς τρομακτική, αλλά ο O’Toole ξέρει να στήνει χαρτόνι: μόλις το παιχνίδι απλωθεί στο τραπέζι και περάσεις τις οδηγίες, όλα αποκτούν θέση και νόημα. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δείχνουν σαν τέρας πριν στηθούν, αλλά τελικά έχουν υπέροχη παρουσία στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του, το Pampero είναι ένα καθαρά οικονομικό παιχνίδι χωρίς τύχη. Ξεκινάμε με περιορισμένο κεφάλαιο και προσπαθούμε να επεκταθούμε στον επικερδή κόσμο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κυρίως χτίζοντας ανεμογεννήτριες και δίκτυα διανομής, ενώ τα φωτοβολταϊκά λειτουργούν ως τίμια εναλλακτική. Ο βασικός μηχανισμός των καρτών είναι το κλειδί για να διαβαστεί το παιχνίδι· μόλις τον καταλάβεις, η ροή γίνεται αρκετά streamlined και το θέμα δένει πολύ όμορφα με όσα κάνεις.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως μέσα από τον χάρτη, τις υποδομές και την οικονομία τους. Οι ανταμοιβές στον χάρτη είναι σταθερές από παρτίδα σε παρτίδα, κάτι που αρχικά μπορεί να ξενίσει βετεράνους του είδους, όμως η ποικιλία των scoring tiles αλλάζει ουσιαστικά τις προτεραιότητες και δίνει λόγο στις συγκεκριμένες αρχικές ισορροπίες. Υπάρχει επίσης ένα semi-coop στοιχείο: μπορώ να χρησιμοποιήσω τις υποδομές άλλου παίκτη πληρώνοντάς τον. Αυτό είναι ενδιαφέρον, αλλά θέλει παρέα που παίζει σοβαρά, γιατί οι «πασαδόροι» μπορούν να χαλάσουν εντελώς την ισορροπία μιας παρτίδας.

Στις δύο παρτίδες μας είδα καθαρά δύο διαφορετικά πρόσωπα. Η εισαγωγική, με τα πλούσια αρχικά scoring tiles, δεν με κέρδισε ιδιαίτερα: είχε έντονο snowballing και ουσιαστικά κανένα catch-up. Με το long time track και τα κανονικά τυχαία scoring tiles, όμως, το παιχνίδι έδειξε την αξία του. Το αποτέλεσμα το τοποθετώ κοντά στο Smartphone, αν και εδώ υπάρχουν λιγότερες δυνατότητες για counterplay ή για να φρενάρεις κάποιον που έχει ήδη ξεφύγει. Παρ’ όλα αυτά, το Pampero είναι άξιο κομμάτι: μεγάλο, χορταστικό και πολύ ωραίο να το βλέπεις απλωμένο μπροστά σου. Τώρα μένει να βρεθεί ξανά τετραήμερο για Rock Hard και το τελευταίο Nemesis — δηλαδή, μάλλον να νικήσουμε πρώτα τα υπόλοιπα κακά της μοίρας μας.