Path of Civilization

Έχω την κακή συνήθεια να αγοράζω οτιδήποτε γράφει civ στον τίτλο, παρότι η προσωπική μου καρδιά ανήκει στα τρένα. Το Path of Civilization, πάντως, μου έδωσε αρκετούς λόγους για καχυποψία: άγνωστο εκδότη, σχεδόν άγνωστο σχεδιαστή, artwork παλαιάς κοπής, πολλά κυβάκια και τη φιλόδοξη υπόσχεση ότι πέντε παίκτες παίζουν ταυτόχρονα. Η παραγωγή παραμένει μέτρια και η εικονογράφηση δεν κάνει πάντα τη δουλειά της· οι κανόνες όμως είναι πολύ καλογραμμένοι, με ένα ουσιαστικό reference book που σώζει την πληροφοριακή αρχιτεκτονική.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει έναν πολιτισμό που διαφέρει λίγο, αλλά με τρόπο που μετράει, και κάθε γύρο χτίζει τη θέση του με τεχνολογίες. Από εκεί προκύπτει ο ανταγωνισμός για μνημεία, αρχηγούς και πολέμους. Η ροή είναι τελικά αρκετά απλή μόλις διαβαστεί σωστά: το σύστημα απόκτησης τεχνολογιών θυμίζει το Dominations, με διαφορετικές φόρμες εργασίας· η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ποια κατεύθυνση θα ενισχύσεις, ενώ οι υπόλοιποι διεκδικούν τα ίδια σημεία του χάρτη.

Η ταυτόχρονη εκτέλεση δεν είναι διαφημιστική κορδέλα αλλά ο βασικός λόγος που το παιχνίδι λειτουργεί. Με πέντε παίκτες, ο γύρος προχωρά χωρίς την αναμονή που συνήθως μετατρέπει το civilisation παιχνίδι σε πρόγραμμα βαρδιών. Υπάρχει όμως ένα σαφές κόστος: τα ανοίγματα είναι αρκετά scripted, και η τυχαία εμφάνιση καρτών μπορεί να σε τιμωρήσει όταν δεν εμφανίζεται αρχηγός που να υπηρετεί τις τεχνολογίες που έχεις ήδη διαλέξει.

Ευτυχώς, η παρτίδα κινείται τόσο άνετα και γρήγορα ώστε αυτή η αστοχία του ανοίγματος δεν προλαβαίνει να γίνει καταδίκη. Δεν είναι ο πιο καλαίσθητος ή ο πιο ακριβής πολιτισμικός σχεδιασμός στο ράφι, αλλά εκπληρώνει την υπόσχεσή του: ένα γρήγορο, ενδιαφέρον civ game που αντέχει πραγματικά πέντε παίκτες.