Path of Civilization

Οτιδήποτε γράφει «civ» στον τίτλο σχεδόν αγοράζεται μόνο του στην παρέα μου: οι υπόλοιποι λατρεύουν τα παιχνίδια πολιτισμού, κι εγώ, παρότι η καρδιά μου ανήκει στα τρένα, δεν λέω εύκολα όχι. Το Path of Civilization όμως το κοίταζα με μισό μάτι. Άγνωστος εκδότης, σχεδόν άγνωστος σχεδιαστής — και το Turing Machine δεν μου είχε αρέσει — old-school εικαστικά, πολλά κυβάκια και μεγάλες υποσχέσεις για ταυτόχρονο παιχνίδι με πέντε. Μύριζε «χρυσός κουβάς™». Κι όμως, μου σφύριξε από το ράφι, το πέταξα στην τσάντα, βρεθήκαμε τυχαία πέντε άτομα και, αφού δεν αγνοούμε τέτοιες συναστρίες, η ζελατίνα έφυγε επιτόπου. Η παραγωγή είναι μέτρια, αλλά οι κανόνες είναι πολύ καλογραμμένοι και το στρουμπουλό βιβλίο αναφοράς αποδεικνύεται χρήσιμο, επειδή η εικονογραφία σίγουρα δεν είναι του O’Toole.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει έναν πολιτισμό που διαφέρει ελάχιστα, αλλά με ουσιαστικό τρόπο, από τους υπόλοιπους. Σε κάθε γύρο προσπαθεί να χτίσει μια πιο αποτελεσματική μηχανή αποκτώντας τεχνολογίες και αναπτύσσοντας τον πολιτισμό του. Οι τεχνολογίες είναι το κομμάτι που μου θύμισε λίγο το Dominations, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το παιχνίδι γίνεται δυσνόητο: μόλις πιάσεις τη λογική του, η ροή είναι αρκετά απλή.

Παράλληλα, οι παίκτες κοντράρονται για μνημεία, αρχηγούς, πολέμους και τα λοιπά προνόμια που εμφανίζονται μπροστά τους. Το μεγάλο του χαρτί είναι ότι όλοι παίζουν ταυτόχρονα, οπότε στα πέντε άτομα δεν κάθεσαι να χαζεύεις τον πολιτισμό κάποιου άλλου να χτίζεται: το παιχνίδι πάει τρένο. Υπάρχει, βέβαια, ένα σχετικά scripted άνοιγμα, ενώ το τυχαίο άνοιγμα των καρτών μπορεί να σε τιμωρήσει άσχημα — ιδίως όταν δεν εμφανίζεται ποτέ ένας αρχηγός που να βοηθά τις τεχνολογίες στις οποίες έχεις ήδη επενδύσει.

Τελικά το είχα αδικήσει πριν καν το παίξω. Το Path of Civilization κάνει όντως αυτό που υπόσχεται: προσφέρει μια ενδιαφέρουσα civ παρτίδα που τρέχει άνετα και γρήγορα, ακόμη και με πέντε. Και, όπως είπαν οι James που έδωσαν πόνο προχθές, «...that’s okay, we’re insured». Όταν μια παρτίδα δεν τραβάει σε μάκρος, λίγη ατυχία στο άνοιγμα δεν είναι το τέλος του κόσμου.