People Power: Insurgency in the Philippines, 1981-1986

Το People Power: Insurgency in the Philippines, 1981-1986 μου φάνηκε το πιο φρέσκο COIN της σειράς, αλλά και το πιο βατό από πλευράς κανόνων — ναι, ακόμη και σε σχέση με το CL. Είναι επίσης, απ’ όσο θυμάμαι, το πρώτο χωρίς πράσινο faction. Η θεματική του προσέγγιση στις Φιλιππίνες είναι τίμια και προσεγμένη, έστω πάντοτε μέσα από δυτικές παρωπίδες, ενώ η διάρκεια παραμένει ευχάριστα μικρή για τα δεδομένα της σειράς.

Ο πυρήνας του είναι τριπλός και η σχέση των πλευρών έχει μια αρκετά καθαρή λογική πέτρα-ψαλίδι-χαρτί. Αυτό το κάνει πιο εύπεπτο από το All Bridges Burning, το πρώτο τριπλό COIN, του οποίου η προσέγγιση του θέματος το έκανε δυσκολότερο να διαβαστεί στο τραπέζι. Εδώ η πίεση ξεκινά ήδη από την πρώτη κάρτα και οι τρεις πλευρές αναγκάζονται να παρακολουθούν συνεχώς η μία τις κινήσεις της άλλης.

Μου άρεσε ιδιαίτερα που το παιχνίδι αποφεύγει μικρο-κανόνες περιορισμένης σημασίας, όπως οι σιδηροδρομικές γραμμές ή οι οικονομικές ζώνες, χωρίς να χάνει το βάθος του. Τα Acts of Desperation και το σύστημα των Leaders/Personalities προσθέτουν ακριβώς αυτή την επιπλέον στρώση: δεν είναι απλώς διακοσμητικά, αλλά δίνουν περισσότερο βάθος στις αποφάσεις και στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η παρτίδα.

Στη μοναδική μας παρτίδα έπεσαν μερικά αρκετά άγρια events που σχεδόν κλείδωσαν το παιχνίδι υπέρ των κυβερνητικών. Δεν θα τα έλεγα όμως game-breaking. Συνολικά, πρόκειται για ένα πολύ διασκεδαστικό και καλοδουλεμένο COIN, με ένταση από νωρίς και χωρίς να σε βάζει να ιδρώνεις πάνω από λεπτομέρειες που ελάχιστα επηρεάζουν την ουσία. Ως εισαγωγή στο σύστημα, είναι εξαιρετική επιλογή.