Periorbis

Το Periorbis έχει την όψη μιας μέτριας indie παραγωγής, όμως τα θεμέλιά του είναι προσεγμένα. Είναι worker placement κόντρα στη σύγχρονη συνήθεια της point salad: δεν μοιράζει πόντους από παντού, αλλά σε βάζει να τους καλλιεργείς με έναν συγκεκριμένο, επίμονο και κάπως κουραστικό τρόπο.

Ο βασικός του κύκλος είναι ελαφρύς σε κανόνες και σχεδόν καθόλου εξαρτημένος από τύχη. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται σε μια πληθώρα ενεργειών, αλλά στον μακροσκοπικό σχεδιασμό: οι περιστροφές των πλανητών, των ορυχείων και των πιλότων απαιτούν να σκέφτεσαι όχι μόνο τι σε εξυπηρετεί τώρα, αλλά και πού θα βρίσκεσαι όταν ο κύκλος επιστρέψει.

Η αλληλεπίδραση, τουλάχιστον στα τέσσερα άτομα, μοιάζει περισσότερο με οικονομική πειθαρχία παρά με πραγματική σύγκρουση. Το βασικό δύσκολο σημείο ήταν να κρατάς ισορροπημένους τους μισθούς του προσωπικού σου· αυτό είναι μια καθαρή πίεση, αλλά δεν αρκεί για να ανοίξει πολλές διαφορετικές γραμμές παιχνιδιού ή να δώσει ουσιαστικό χώρο σε κάποιον που έμεινε πίσω.

Θα σήκωνε λίγη ακόμη πολυπλοκότητα και περισσότερα μονοπάτια προς τη νίκη — επεξεργασία μεταλλεύματος, πιο μεταβλητές τροχιές ή κάποια ελεγχόμενη αβεβαιότητα στην εξόρυξη θα έδιναν βάθος στο σύστημα. Δεν είναι κακό παιχνίδι· σε ζορίζει τίμια χωρίς να σε εξαντλεί. Δεν είναι όμως και κάτι φανταστικό, επειδή το catch-up είναι πολύ δύσκολο και ο κεντρικός δρόμος προς τους πόντους μένει υπερβολικά στενός.