Periorbis

Το Periorbis δεν είναι η πιο εντυπωσιακή indie παραγωγή που θα βάλεις στο τραπέζι, έχει όμως καλά στοιχεία και μια καθαρή ταυτότητα. Πηγαίνει κάπως κόντρα στο πνεύμα των καιρών: είναι worker placement χωρίς τη συνηθισμένη «βιποσαλάτα», με την πρόοδο να έρχεται μέσα από ένα αρκετά συγκεκριμένο —και ενίοτε κουραστικό— φαρμάρισμα πόντων.

Στον πυρήνα του δεν είναι ιδιαίτερα βαρύ, ούτε στηρίζεται πολύ στην τύχη. Αυτό που μου ζήτησε περισσότερο ήταν ένας μακροσκοπικός σχεδιασμός: να κοιτάζω μπροστά τις περιστροφές των πλανητών, τη θέση των ορυχείων και τους διαθέσιμους πιλότους, ώστε οι τοποθετήσεις μου να μη λύνουν απλώς το τρέχον πρόβλημα αλλά να προετοιμάζουν και την επόμενη φάση.

Η αλληλεπίδραση προκύπτει κυρίως από αυτή την κοινή πίεση στον χάρτη και στις επιλογές, όχι από κάποιο ιδιαίτερα επιθετικό παιχνίδι. Στα τέσσερα άτομα, η δυσκολία που ένιωσα περισσότερο ήταν να κρατώ σε ισορροπία τους μισθούς του προσωπικού· υποψιάζομαι ότι με πέντε ή έξι παίκτες το παιχνίδι ίσως αποκτά πιο ενδιαφέρουσα ένταση.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό παιχνίδι: σε πιέζει τίμια χωρίς να σε καίει. Απλώς θα ήθελα λίγα ακόμη επίπεδα πολυπλοκότητας και περισσότερους δρόμους προς τη νίκη —κάτι όπως refinement του μεταλλεύματος, λίγη αβεβαιότητα στην εξόρυξη ή πιο μεταβλητές τροχιές. Έτσι όπως είναι, το catch-up είναι πολύ δύσκολο και το αποτέλεσμα μένει καλό, όχι φανταστικό. Μια δεύτερη έκδοση ή ένα expansion ίσως του έδινε ακριβώς το επιπλέον νόημα που χρειάζεται.