Pest

Το Pest με κέρδισε αρχικά με το ασυνήθιστο θέμα του: περιπλανώμενοι Plague Doctors απέναντι σε μια μαγική ασθένεια που θερίζει το βασίλειο. Είναι ένα ιδιαίτερο worker placement / pickup-and-don't-deliver euro, με την αίσθηση της τίμιας υπερπαραγωγής και με αρκετά καλοδεμένα μικρά συστήματα να τρέχουν μαζί.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι με βάζει να τοποθετώ εργάτες και να διαχειρίζομαι όσα μαζεύω, χωρίς να καταλήγω στην κλασική λογική του «πάρε και παρέδωσε». Οι γύροι περιστρέφονται γύρω από τις επιλογές που κάνω για να αντιμετωπίσω την ασθένεια και να αξιοποιήσω τα επιμέρους mini-games του σχεδιασμού.

Η βασική πίεση έρχεται από τη ροή των ασθενών που καταφθάνουν στην κλινική μου, κάτι που μου θύμισε, ως αίσθηση, το Messina. Πρέπει να κρατώ αυτή τη ροή υπό έλεγχο, ενώ το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα τιμωρητικό όταν αποφασίζω να ρισκάρω υπερβολικά. Δεν είναι ένα χαλαρό euro όπου μπορώ απλώς να κάνω το δικό μου χωρίς συνέπειες.

Το αγκάθι για μένα είναι οι τυχαίες κάθε γύρο κάρτες εξάπλωσης της πανούκλας. Ανάλογα με το πώς θα πέσουν, μπορούν να κάνουν την παρτίδα υπερβολικά δύσκολη για όλους — και αυτό το δέχομαι — ή υπερβολικά γενναιόδωρη για όλους. Η δεύτερη περίπτωση με χαλάει πάντα στα euro: δεν θέλω να βλέπω τους πάντες να μαξάρουν κάθε track. Άρα, όχι, το Pest δεν είναι αδιάφορο· έχει χαρακτήρα, πίεση και ενδιαφέρουσες ιδέες. Απλώς δεν είναι και must-have για μένα.