Pilgrim

Το Pilgrim ακούγεται σαν παιχνίδι που σχεδιάστηκε από κάποιον ο οποίος ένωσε τρεις πολύ διαφορετικές ιδέες με σύρμα και αποφάσισε να δει αν θα πάρουν μπρος. Παίρνει route building με 18xx συγγένειες, προσθέτει engine building και βάζει στο κέντρο μια mancala ακολουθία στο πνεύμα του Trajan. Το αξιοσημείωτο είναι ότι δεν καταρρέει: το οικοδόμημα δουλεύει και παράγει αποφάσεις με πραγματικό ενδιαφέρον.

Η βασική κίνηση είναι αυτή η mancala «ατμομηχανή», η οποία ορίζει τον ρυθμό με τον οποίο ξεκλειδώνεις και συνδυάζεις τις διαθέσιμες ενέργειες. Γύρω της χτίζεις σταδιακά το προσωπικό σου engine, ενώ το route building δίνει στον σχεδιασμό την οικονομική και χωρική του ένταση. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε θα υπηρετήσεις τη μελλοντική απόδοση του μηχανισμού σου και πότε θα κάνεις αυτό που χρειάζεται απελπισμένα ο χάρτης τώρα.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική, επειδή οι διαδρομές και οι περιορισμένες δυνατότητες της ανάπτυξής τους στενεύουν τον χώρο για όλους. Τα δύο στενά trade routes, ειδικά, μοιάζουν υπερβολικά συχνά με μονόδρομο αντί για πεδίο εναλλακτικών σχεδίων. Και επειδή τα ανθρωπάκια και γενικά οι πόροι δεν φτάνουν ποτέ, κάθε γύρος είναι μια αλυσίδα δύσκολων επιλογών: αποκτάς κάτι, αφήνεις κάτι άλλο εκτεθειμένο και ελπίζεις ότι κανείς δεν θα εκμεταλλευτεί το κενό πριν επιστρέψεις.

Εδώ βρίσκεται και η επιφύλαξή μου. Η σφιχτότητα είναι τόσο καθολική ώστε, αντί να οξύνει απλώς το παιχνίδι, μερικές φορές το κάνει πιο εξαντλητικό απ’ όσο χρειάζεται· λίγα περισσότερα ανθρωπάκια και ένα πιο ανοιχτό σχήμα διαδρομών θα του έδιναν περισσότερο χώρο να αναπνεύσει. Παρ’ όλα αυτά, το Pilgrim είναι ένα πολύ ενδιαφέρον, ιδιόρρυθμο σχέδιο για όσους θέλουν τα τραινάκια τους να φορούν διαφορετικές φόρμες εργασίας.