Port Royal: Big Box

Το Port Royal: Big Box μπήκε στο τραπέζι σαν εκείνο το φιλεράκι που είχα καθυστερήσει αδικαιολόγητα να γνωρίσω: πειρατές, λίγη αλμύρα και ένα κουτί γεμάτο υποσχέσεις για πιο μεγάλες περιπέτειες. Σε μια Τρίτη μετά τη δουλειά, αυτό αρκεί συχνά· και το παιχνίδι έχει ακριβώς τη σωστή ελαφρότητα για να μετατρέψει μια μικρή απόφαση σε μικρό θαλασσινό δράμα.

Στο βασικό Port Royal, ο πυρήνας είναι το push-your-luck. Προχωράς όσο αντέχει η αυτοπεποίθησή σου, ζυγίζεις τι μπορείς να κερδίσεις απέναντι σε ό,τι μπορείς να χάσεις και αποφασίζεις πότε θα σταματήσεις πριν σε σταματήσει το ίδιο το παιχνίδι. Δεν κρύβεται πίσω από περίπλοκες ιδέες· θέλει απλώς να δει πόσο πρόθυμος είσαι να κυνηγήσεις ακόμη λίγο παραπάνω.

Η αλληλεπίδραση βρίσκεται κυρίως σε αυτή την κοινή αναμονή γύρω από το τραπέζι: οι άλλοι παρακολουθούν την απληστία σου να φουσκώνει και περιμένουν το αναπόφευκτο στραβοπάτημα. Όταν κάποιος αποτυγχάνει θεαματικά επειδή έγινε greedy goblin, δεν υπάρχει σιωπηλή απογοήτευση· υπάρχει γέλιο, κι αυτό είναι το πραγματικό του κατόρθωμα.

Δεν είναι θαύμα σχεδιασμού, αλλά ξέρει ακριβώς πώς να κάνει την απληστία σου θέαμα. Το βασικό πέρασε πολύ ευχάριστα και θα το ξανάπαιζα χωρίς δεύτερη σκέψη, παρότι η αίσθησή μου είναι πως οι επεκτάσεις της Big Box μάλλον του δίνουν το κάτι παραπάνω που του λείπει μόνο του.