Praga Caput Regni

Επιτέλους το έπιασα στα χέρια μου — μεταχειρισμένο, αφού η παραγγελία μου εξακολουθούσε να λιμνάζει επί εννιά μήνες σε γνωστό ελληνικό e-shop. Και ναι: είναι από εκείνα τα παιχνίδια που, για την τιμή τους, σε κάνουν να νιώθεις ότι εσύ κλέβεις το παιχνίδι και όχι το αντίστροφο. Suchý ποιότητα, τελειότητα, και μια εμπειρία που μου άφησε το χαμόγελο του «θα το ξαναπαίξω αμέσως».

Στον πυρήνα του, αυτό που μου έμεινε είναι η διαχείριση των πολλών bonus. Το παιχνίδι φαίνεται να σε ανταμείβει συνεχώς και να ζητά να κρατάς καθαρό λογαριασμό για το τι πήρες, τι ενεργοποίησες και τι ακολουθεί. Αυτό είναι μέρος της γοητείας του, αλλά και το σημείο όπου η online εκδοχή γίνεται πιο fiddly: τα διάφορα bonus θέλουν προσοχή, γιατί η διαχείρισή τους δεν κυλά τόσο φυσικά όσο θα ήθελα.

Στο τραπέζι, αντίθετα, η ροή αποδείχθηκε εξαιρετικά φιλική. Ακόμη και με παίκτες που δεν το είχαν ξαναπαίξει, η παρτίδα κύλησε πιο ομαλά από κάθε άλλο παιχνίδι του τριημέρου. Δεν είναι η αλληλεπίδραση που κυριάρχησε στις εντυπώσεις μου· κυριάρχησε η κοινή αίσθηση ότι όλοι παρακολουθούσαμε ένα γεμάτο euro χωρίς να κολλάμε στους κανόνες ή στις διαδικασίες του.

Για μένα είναι άνετο 10/10 και από τα παιχνίδια που μπορώ να παίζω και στον ύπνο μου. Είναι τίμιο, feelgood euro, με βάθος αρκετό ώστε να σε κρατά απασχολημένο, αλλά χωρίς να μετατρέπει την εμπειρία σε αγγαρεία. Και το γεγονός ότι, στο τέλος, η κοινή απαίτηση ήταν άμεσο re-match λέει περισσότερα από οποιαδήποτε ανάλυση.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα όχι μόνο δεν άλλαξε την αρχική μου εντύπωση, αλλά την ενίσχυσε. Σε μια μέρα με λίγο burnout, χαλαρό laptoping και διάθεση για κάτι εύκολο στη ροή του, η Πράγα κέρδισε ακόμη και την πρόταση για ρεμάτς στο Τίγρης και Ευφράτης. Παρότι οι μισοί ήταν νέοι στο παιχνίδι, έπαιξε ομαλά και άφησε όλους να θέλουν κι άλλο. Το Dune θα έχει σκληρό ανταγωνισμό στο τέλος της χρονιάς.