Puerto Rico 1897: Special Edition

Δεν ξέρω πώς το κατάφερα, αλλά είχα φτάσει ως εδώ χωρίς να παίξω ποτέ Puerto Rico. Εμβληματικό, genre-defining και όλα τα σχετικά, κι όμως εμένα δεν μου έλεγε ποτέ πολλά. Του δώσαμε όμως την ευκαιρία που του όφειλα, και κατάλαβα αμέσως γιατί έχει τόσο βαριά φήμη.

Στον πυρήνα του είναι ένα τίμιο worker placement: κάνεις τις επιλογές σου, προσπαθείς να βγάλεις αξία από αυτές και παρακολουθείς προσεκτικά τι αφήνεις διαθέσιμο στους άλλους. Τίμιο worker placement: σαν γαλέτα, σε χορταίνει, αλλά αναρωτιέσαι μήπως έπρεπε να είχες φάει μια καλύτερη φοκάτσια.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως μέσα από το timing και από το ποιος θα πάει πάσο. Το είδα κι εγώ από πρώτο χέρι: ένας πασαδόρος μπορεί να χαρίσει τη νίκη σε κάποιον άλλον, κάτι που όντως τσιμπάει όταν συμβεί, έστω κι αν δεν είναι το μοναδικό παιχνίδι με αυτή την αδυναμία.

Κι ύστερα υπάρχει αυτή η Special Edition. Η παραγωγή είναι κανονική υπερπαραγωγή, με eye candy σε επίπεδο που για μένα ξεπερνά ακόμη και το εκπληκτικό Burgundy. Είναι από εκείνα τα κουτιά που, μετά από μια Τρίτη στη δουλειά, σου θυμίζουν γιατί εξακολουθούμε να στρώνουμε τραπέζια για χαρτόνια και ξύλινα πράγματα.

Δεν πέρασα άσχημα, απλώς δεν βρήκα εδώ τη φοκάτσια που περίμενα. Θα το ξανάπαιζα για το bling και μόνο· ως παιχνίδι, το Puerto Rico 1897: Special Edition είναι διακριτικά αξιοπρεπές, όχι απαραίτητα απαραίτητο για μένα.