Puerto Rico 1897: Special Edition

Μικρή εξομολόγηση: είχα καταφέρει, με τρόπο σχεδόν εγκληματικό για άνθρωπο που παίζει επιτραπέζια, να μην έχω παίξει ποτέ Puerto Rico. Ναι, ναι, κρατήστε τα φασαία σχόλια και πάρτε μου τις περγαμηνές. Είναι από εκείνα τα εμβληματικά, genre-defining ονόματα που απλώς δεν μου έλεγαν κάτι. Αλλά, προς τιμήν του εκλεκτού συμπαίκτη που πάντα θέλει να πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και τα έσκασε για τη σούπερ γουάου υπερπαραγωγή, καθίσαμε να του δώσουμε την ευκαιρία του.

Στον πυρήνα του είναι ένα τίμιο worker placement. Κάνεις τις επιλογές σου, προσπαθείς να στριμώξεις όσο περισσότερη αξία μπορείς από αυτές και γενικά ακολουθείς μια πολύ γνώριμη, χορταστική διαδικασία διαχείρισης και τοποθέτησης. Λειτουργεί. Είναι στιβαρό και σε κρατάει απασχολημένο χωρίς να χρειάζεται να κάνει φανφάρες για να αποδείξει ότι είναι παιχνίδι.

Η αλληλεπίδραση, όμως, έχει εκείνο το σημείο που καταλαβαίνω απολύτως γιατί το αναφέρουν στα αρνητικά του: ένας πασαδόρος μπορεί να χαρίσει τη νίκη σε κάποιον άλλον. Το είδα από πρώτο χέρι. Δεν είναι βέβαια το μοναδικό παιχνίδι στον κόσμο με αυτό το χαρακτηριστικό, άρα δεν θα το παρουσιάσω σαν αποκάλυψη ή καταστροφή· απλώς είναι κάτι που υπάρχει και μπορεί να σε τσιγκλήσει.

Συνολικά, το βρήκα σαν γαλέτα: τίμιο, χορταστικό, αλλά σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως θα προτιμούσες μια καλύτερη φοκάτσια. Δεν πέρασα άσχημα και θα το ξανάπαιζα. Κυρίως, όμως, θα το ξανάπαιζα για το bling. Το eye candy αυτής της έκδοσης είναι next level — μάλλον ακόμη καλύτερο κι από το εκπληκτικό Burgundy. Sue me, είμαι ρηχός: όταν ένα παιχνίδι δείχνει τόσο ωραίο στο τραπέζι, θέλω να το ξαναστρώσω.