Railroad Revolution

Το Railroad Revolution ήταν για καιρό η μικρή μου ντροπή στο ράφι: το είχα μπερδέψει με άλλο παιχνίδι και το άφησα στη ζελατίνα, μέχρι που μια απορία μπροστά στη συλλογή μου θύμισε ότι οι ενήλικες με δουλειές και ράφια γεμάτα κουτιά δεν είμαστε πάντα τόσο οργανωμένοι όσο παριστάνουμε. Μόλις άνοιξε, όμως, επέστρεψε αμέσως στο τραπέζι — και καταλαβαίνω γιατί.

Στον πυρήνα του είναι ένα παιχνίδι βελτιστοποίησης, με τις αποφάσεις να ζητούν καθαρή σκέψη χωρίς να πνίγουν την παρτίδα σε περιττή πολυπλοκότητα. Η ροή του φαίνεται να υπηρετεί αυτή την οικονομία: κάνεις τις επιλογές σου, προσπαθείς να τις κάνεις αποδοτικότερες και η παρτίδα προχωρά χωρίς να χάνει χρόνο σε εντυπωσιασμούς.

Η αλληλεπίδραση εδώ δεν παρουσιάζεται ως μεγάλος καβγάς πάνω από το τραπέζι, αλλά ως η κοινή πίεση να βγάλει ο καθένας την καλύτερη δυνατή λύση από το ίδιο παιχνίδι. Αυτό ταιριάζει στη διάρκειά του: δεν απαιτεί να θυμάσαι ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια από ανοίγματα και διαδρομές, μόνο να βλέπεις λίγο πιο καθαρά από τους υπόλοιπους εκείνη τη στιγμή.

Δεν θα το πω παιχνιδάρα επιπέδου Nippon ή Madeira, και μάλλον δεν έχει την ανεξάντλητη ποικιλία που θα το έκανε μόνιμο κάτοικο του τραπεζιού. Είναι όμως ακριβώς το είδος του παιχνιδιού που χωράει όμορφα σε ένα βράδυ μετά τη δουλειά, και που αξίζει να το ξαναπιάνεις αραιά, όταν έχουν ξεθωριάσει οι βέλτιστες στρατηγικές. Για μένα, παραμένει IBB — Instant Blind Buy — και μάλιστα ήσυχα εξαιρετικό.