Revenant

Κρατήσαμε το Revenant για το τέλος, γιατί έπρεπε πρώτα να ευθυγραμμιστούν τα άστρα: να βρούμε χρόνο να το παίξουμε και, κυρίως, να καθίσουμε να διαβάσουμε τους κανόνες. Είναι το νέο δημιούργημα της Mindclash που ήδη κάνει αρκετούς heavy gamers να βραχυκυκλώνουν. Στη δική μου εμπειρία, μάλλον στέκεται χαμηλότερα από τα Perseverance 3-4 και Trickerion, παρότι η βασική του λογική είναι πιο απλή απ’ όσο προϊδεάζει το συνολικό του βάρος. Θεματικά στέκει, έστω κι αν η συγγένεια με το Galactica είναι τόσο έντονη που δύσκολα την αγνοείς.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι δεν μου φάνηκε δυσνόητο ως ιδέα. Η δυσκολία έρχεται από το πόσα πράγματα πρέπει να παρακολουθείς ταυτόχρονα: μηχανισμοί που κινούνται, επιλογές που ανοίγουν άλλες επιλογές και ένα σύστημα που μοιάζει να ζητά διαρκώς να έχεις το βλέμμα σου παντού. Δεν είναι από εκείνα που τα εξηγείς με μία καθαρή κεντρική πρόταση και μετά απλώς παίζεις· η απλή λογική του καλύπτεται γρήγορα από στρώσεις διαδικασιών.

Η αλληλεπίδραση, τουλάχιστον όπως τη βίωσα, περνά κυρίως μέσα από αυτό το πυκνό πλέγμα συστημάτων και από τα engine-building combos. Αυτά μπορούν να εμφανιστούν σχεδόν από το πουθενά και να κάνουν μια παρτίδα να πάρει φωτιά, αλλά απαιτούν συνεχή εγρήγορση από όλους στο τραπέζι. Εκεί βρίσκεται και το καψιματικό του στοιχείο: άπειρα moving parts, πολλές αλληλεξαρτήσεις και η αίσθηση ότι κάθε γύρος μπορεί να κρύβει άλλη μία αλυσίδα πραγμάτων που δεν είχες υπολογίσει.

Πέρασα πολύ ωραία και θα το ξανάπαιζα σίγουρα. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι εγώ έφυγα με την εντύπωση ότι το Revenant είναι λίγο too much — και όσοι με διαβάζετε χρόνια ξέρετε ότι δεν το λέω συχνά. Θα ήθελα να είχε απλουστευτεί λίγο, γιατί κάτω από την υπερφόρτωση υπάρχει ένα παιχνίδι που πραγματικά με διασκέδασε. Ουφ, το πήγα τραίνο· καλό κουράγιο σε όποιον έφτασε μέχρι εδώ, και προφανώς καλά μπάνια!