Revenant

Το Revenant της Mindclash ξεκινά από μια απλή ιδέα και τη ντύνει με θέμα που στέκει, έστω κι αν η σκιά του Galactica είναι πολύ εμφανής. Παρ’ όλα αυτά, ως συνολική κατασκευή το βρίσκω λιγότερο επιτυχημένο από τα Perseverance 3-4 και Trickerion: όχι επειδή δεν έχει φιλοδοξία, αλλά επειδή η φιλοδοξία του καταλήγει να ζητάει πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

Η βασική λογική είναι απλή· η εκτέλεση, όμως, είναι ένα πυκνό δίκτυο από moving parts που πρέπει να παρακολουθείς συνεχώς. Κάθε γύρος σε σπρώχνει να κρατάς στο μυαλό σου όχι μόνο την άμεση κίνησή σου, αλλά και τις συνέπειες που θα έχει αυτή σε ένα σύστημα έτοιμο να παράγει απρόσμενα engine-building combos.

Εκεί βρίσκεται και η ενδιαφέρουσα απόφαση: δεν αρκεί να στήσεις έναν αποδοτικό μηχανισμό, πρέπει να ξέρεις πότε τα κομμάτια του θα κουμπώσουν μεταξύ τους. Η σχέση των παικτών περνά κυρίως μέσα από αυτή την κοινή πίεση του συστήματος και όχι από μια καθαρή, άμεση σύγκρουση· εν τω μεταξύ οι κανόνες απαιτούν τον χρόνο τους, γιατί η πολυπλοκότητα δεν είναι σε ένα πράγμα αλλά παντού.

Πέρασα πολύ καλά και θα το ξανάπαιζα χωρίς δεύτερη σκέψη. Απλώς το Revenant είναι από εκείνα τα σχέδια που θα ωφελούνταν από λίγη αφαίρεση: έχει αρκετό παιχνίδι μέσα του, δεν χρειάζεται κάθε γρανάζι να ζητά την προσοχή μας. Είναι ένα εντυπωσιακά φιλόδοξο παιχνίδι που, για μένα, γίνεται λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται.