Rise

Χάρηκα που επιτέλους έβαλα στο τραπέζι κάτι φρέσκο. Το Rise με είχε πείσει πολύ εύκολα για pre-order: εμπιστεύομαι την εταιρεία να κάνει τουλάχιστον ένα στοιχειώδες quality control, ενώ όσα έβλεπα και διάβαζα πριν κυκλοφορήσει με είχαν προδιαθέσει θετικά. Και πράγματι, η βασική ιδέα του έχει μια καθαρότητα που φαίνεται αμέσως.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι χρησιμοποιεί ένα απλό και αρκετά έξυπνο action selection σύστημα, το οποίο τροφοδοτεί έναν αγώνα σε δέκα tracks. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι αυτά δεν λειτουργούν απομονωμένα: έχουν αλληλοεξαρτήσεις και συνέργειες, άρα μια κίνηση σε ένα σημείο μπορεί να επηρεάζει το πώς θα αξιοποιήσεις μια άλλη επιλογή αργότερα.

Δεν έχουν όλα τα tracks την ίδια θέση στο πλάνο σου. Κάποια μπορείς να τα αγνοήσεις, αν δεν ταιριάζουν στη στρατηγική που ακολουθείς· κάποια είναι επαναχρησιμοποιήσιμα και ζητούν να βρεις τη σωστή στιγμή για να τα ενεργοποιήσεις· και κάποια είναι πρακτικά υποχρεωτικά, γιατί χωρίς αυτά δεν κερδίζεις — η πολιτική είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αυτό το πλέγμα επιλογών είναι καλό design και, όσο παίζει, σε κρατά απασχολημένο.

Αλλά το Rise είναι υπερβολικά ξερό και μου δίνει και μια ελαφρώς ημιτελή αίσθηση. Του λείπει σίγουρα κάτι. Είναι κρίμα να σε απορροφά για μία με μιάμιση ώρα και, όταν τελειώνει, να μένεις με το «...αυτό ήταν;». Δεν πέρασα άσχημα, αλλά για αυτό το σλοτ προτιμώ τις Πόλεις της Τσαρίνας ή το Furnace. Τουλάχιστον το Furnace σου δίνει και hard mode χωρίς μετατόπιση επιχειρήσεων, και τότε βγαίνουν πραγματικοί καπνοί.