Rise

Το Rise με κέρδισε εύκολα ως ιδέα: μια εταιρεία που συνήθως περνά τα παιχνίδια της από στοιχειώδη ποιοτικό έλεγχο, ένα κομψό design και η υπόσχεση ενός race με αλληλοεξαρτήσεις. Στο τραπέζι, όντως, δείχνει ότι ξέρει τι θέλει να είναι. Απλώς δεν είμαι βέβαιος ότι φτάνει μέχρι εκεί.

Στον πυρήνα του υπάρχει ένα απλό και εύστοχο action-selection σύστημα, το οποίο τροφοδοτεί την πρόοδο σε δέκα tracks. Δεν είναι όλα ισότιμα: ορισμένα μπορείς να τα αφήσεις στην άκρη επειδή δεν υπηρετούν τη στρατηγική σου, ενώ άλλα συνδέονται με τα υπόλοιπα και δημιουργούν χρήσιμες συνέργειες.

Κάποια tracks επαναχρησιμοποιούνται, άρα η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε αξίζει να τα ενεργοποιήσεις ξανά· κάποια άλλα δεν σηκώνουν ιδιαίτερη διαπραγμάτευση. Η πολιτική, για παράδειγμα, είναι υποχρεωτική αν θέλεις να κερδίσεις. Έτσι το παιχνίδι δεν είναι απλώς μια ελεύθερη περιήγηση σε δέκα διαδρόμους, αλλά ένα race όπου πρέπει να ξεχωρίσεις το προσωπικό σου μονοπάτι από τους αναγκαίους σταθμούς.

Ο μηχανισμός είναι καλός, αλλά το παιχνίδι βγαίνει υπερβολικά ξερό και ελαφρώς ημιτελές. Σε κρατά απορροφημένο για μία με μιάμιση ώρα και μετά σε αφήνει με το πολύ άχαρο «αυτό ήταν;». Δεν πέρασα άσχημα, όμως για αυτό το σλοτ θα προτιμήσω τις πόλεις της Τσαρίνας ή το Furnace· ειδικά εκεί, χωρίς μετατόπιση επιχειρήσεων, το hard mode βγάζει πραγματικούς καπνούς.