Sabika

Το Sabika δεν είχε περάσει το πρώτο μου procurement check. Παίχτηκε όμως εκτός έδρας — σε μία από εκείνες τις σπάνιες βραδιές που δεν παίζεται δικό μου παιχνίδι — και με κέρδισε αρκετά ώστε να το πάρω την επόμενη μέρα. Είναι σφιχτό και καψιματικό, αλλά ακριβώς με τον τρόπο που σε κάνει να το βάζεις στην κατηγορία «guilty euro pleasure» χωρίς ιδιαίτερες ενοχές.

Στον πυρήνα του είναι ένα πολύ τίμιο multi-rondel. Οι επιλογές σου δεν μοιάζουν με ξεκομμένες ενέργειες σε έναν πίνακα: οι μηχανισμοί κουμπώνουν μεταξύ τους και το παιχνίδι έχει μια καθαρή εσωτερική λογική. Το να αποφασίζεις πού θα κινηθείς και τι θα αξιοποιήσεις δεν είναι απλώς μια άσκηση βελτιστοποίησης· υπάρχει ροή και συνέπεια σε όλο το οικοδόμημα.

Η αλληλεπίδραση επίσης δεν το αφήνει να καταντήσει πασιέντζα. Δεν μιλάμε για φοβερές «κηδείες» ή για ένα παιχνίδι που ζει για να σε πετάξει έξω από τον σχεδιασμό σου, αλλά υπάρχουν αρκετά στοιχεία ανταγωνισμού — και ειδικά κάποια racing στοιχεία — ώστε να πρέπει να κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι και να μη λειτουργείς σε κενό αέρος. Αυτό το μέτρο του ταιριάζει: αρκετή πίεση για να έχει σημασία το τραπέζι, χωρίς να γίνεται δυσάρεστο.

Για μένα, είναι το παιχνίδι που θα έπρεπε να είναι το Scorpius Freighter, αν η AEG δεν είχε το κόλλημα με τα family-friendly παιχνίδια. Η παραγωγή είναι απλώς οκ και έχει τον αναμενόμενο τραχανά, αλλά δεν του λείπει κάτι απέναντι στις κορυφαίες med-heavy euro κυκλοφορίες της χρονιάς. Παίζει όμορφα, στέκεται γερά ως σύνολο και, ναι, μπορεί πολύ εύκολα να εξελιχθεί σε τίτλο αναφοράς για τα multi-rondel παιχνίδια.