Sankoré: The Pride of Mansa Musa

Δεν φημίζομαι για την υπομονή μου στις διαδοχικές παρτίδες του ίδιου παιχνιδιού, κι όμως το Sankoré: The Pride of Mansa Musa θα μπορούσα να το παίζω καθημερινά. Υπό δύο διακριτικές προϋποθέσεις: να μη χρειαστεί να το εξηγήσω ξανά και να έχει αναλάβει άλλος το στήσιμο και το μάζεμα. Για μένα είναι ήδη σοβαρός υποψήφιος για euro της χρονιάς.

Στον πυρήνα του, το worker placement δεν λειτουργεί ως μοναχικός μηχανισμός αλλά ως αφετηρία για ένα πολύ τίμιο μίγμα από mini-games. Κάθε δομικό στοιχείο έχει λόγο ύπαρξης και, κυρίως, συνδέεται με τα υπόλοιπα αντί να ζητά απλώς τη σειρά του· το ενδιαφέρον είναι πως οι επιλογές σου δεν μένουν τοπικές, αλλά τροφοδοτούν την εξέλιξη της παρτίδας.

Αυτό δίνει στο engine building μια καθαρή καμπύλη: χτίζεις δυνατότητες, τις αξιοποιείς και βλέπεις τις συνέργειες να αλλάζουν το βάρος των επόμενων αποφάσεων. Το κάψιμο είναι ευχάριστο και, τουλάχιστον στη δική μας παρέα, δεν προκάλεσε μεγάλες απεργίες από analysis paralysis· όμως η εξήγηση είναι απαιτητική, ιδίως όταν κάποιος προσπαθεί πρόωρα να χαρτογραφήσει πιθανές στρατηγικές. Και το στήσιμο, ας το πούμε όπως είναι, αποτελεί ξεχωριστό σόλο παιχνίδι.

Παρά την πολυπλοκότητα της εισόδου του, δεν μπορώ να βρω κάτι συγκεκριμένο που θα άλλαζα. Είναι ένα άριστα δεμένο παιχνίδι· ακόμη καλύτερο όταν η παρέα το έχει ήδη στήσει προτού φτάσεις για να διδάξεις worker placement.