Sankoré: The Pride of Mansa Musa

Δεν φημίζομαι για την υπομονή μου στις επαναληπτικές παρτίδες, κι όμως το Sankoré: The Pride of Mansa Musa θα μπορούσα να το παίζω κάθε μέρα. Υπάρχει μόνο μια μικρή, απολύτως λογική προϋπόθεση: να μην το εξηγήσω ποτέ ξανά σε καινούργιο παίκτη, και να υπάρχει ένας butler στο executive retreat για το στήσιμο και το μάζεμα. Μικρές απαιτήσεις, πραγματικά.

Στον πυρήνα του, είναι ένα πολύ τίμιο mini-game mix του Lopiano, όπου τα επιμέρους κομμάτια δεν μοιάζουν απλώς στοιβαγμένα μεταξύ τους. Κουμπώνουν όμορφα και τροφοδοτούν την εξέλιξη της παρτίδας, με το engine building να αποκτά σταδιακά νόημα αντί να είναι μια ξεκάρφωτη υπόσχεση προόδου.

Η αλληλεπίδραση με το παιχνίδι έρχεται κυρίως μέσα από το πώς χτίζεις και αξιοποιείς αυτόν τον μηχανισμό σου, ενώ οι αποφάσεις έχουν αρκετό βάρος ώστε να προσφέρουν εκείνο το γλυκό κάψιμο που θέλω από ένα καλό euro. Στη δική μας παρέα, μάλιστα, δεν έβγαλε μεγάλες τάσεις για APεργία — αλλά δεν θα σας πάρω και στον λαιμό μου, γιατί αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα να υπόσχεσαι.

Το πρόβλημα, αν είναι όντως πρόβλημα, είναι η εξήγηση. Είναι αρκετά σύνθετο να το διδάξεις, ειδικά αν κάνεις το λάθος να αρχίσεις να προτείνεις πιθανές στρατηγικές, και το στήσιμο από μόνο του μοιάζει με δραστηριότητα για τη σπηλιά του μοναχικού παίκτη. Παρ’ όλα αυτά, αν μου ζητούσαν να αλλάξω κάτι, ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ τι. Τέλειο παιχνίδι· διπλά τέλειο αν η παρέα το έχει ήδη στήσει πριν φτάσεις για να διδάξεις worker placement.