Septima

Το Septima έρχεται με όλη τη γνώριμη φροντίδα της Mindclash: εντυπωσιακή παραγωγή, deluxe υλικά, προσεγμένο εγχειρίδιο και μια τιμή που κοιτάζει μάλλον προς τα σύννεφα. Στο τραπέζι, πάντως, δικαιολογεί αρκετά από αυτή την πολυτέλεια. Η παράξενη ιστορία μιας ομάδας μαγισσών που θεραπεύει τους αρρώστους ενός χωριού ενώ οι κυνηγοί μαγισσών ετοιμάζουν το δικό τους, πολύ λιγότερο φιλικό, BBQ, του δίνει χαρακτήρα που δεν ξεχνιέται εύκολα μετά από μια Τρίτη στη δουλειά.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι ανακατεύει resource management, worker placement και αγώνα δρόμου. Κάθε κομμάτι τροφοδοτεί το επόμενο με τρόπο που βγάζει νόημα: μαζεύεις ό,τι χρειάζεσαι, τοποθετείς τις μάγισσές σου και προσπαθείς να προλάβεις τις εξελίξεις στο χωριό πριν σε προλάβουν εκείνες.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως από αυτή την κοινή πίεση και από το ποιος θα φτάσει πρώτος εκεί όπου χρειάζεται. Οι μηχανισμοί είναι δεμένοι και η παρτίδα κυλάει με εκείνο το ευχάριστο «κλικ» που σε κάνει να νιώθεις πως το παιχνίδι ξέρει τι θέλει να κάνει, ακόμη κι αν λίγη τύχη εμφανίζεται συχνότερα απ’ όσο θα θέλαμε.

Δεν είναι κακό παιχνίδι· κάθε άλλο. Απλώς, δίπλα στο Voidfall και το Perseverance, μας φάνηκε αισθητά ελαφρύτερο και αρκετά πιο τυχαίο, χωρίς να φτάνει στην ίδια ένταση ή να γεννά την ίδια λαχτάρα για άμεση επανάληψη. Θα το ξανάπαιζα ευχαρίστως, αλλά το Septima είναι για μένα ήσυχα καλό, όχι μαγευτικό.