Septima

Το Septima μου έδωσε την εντύπωση της πιο «casual» κυκλοφορίας της Mindclash, με την έννοια ότι είναι πιο άμεσο και θεματικό από ό,τι περιμένω συνήθως από την εταιρία — όχι ότι είναι ελαφρύ παιχνίδι. Η παραγωγή είναι, ως συνήθως, εκπληκτική: προσεγμένο manual, deluxe components και μια συνολική παρουσία στο τραπέζι που φωνάζει Mindclash. Μαζί έρχεται βέβαια και η αναμενόμενη τιμή στο θεό.

Θεματικά, το βρίσκω απολαυστικά παράξενο. Ο καθένας χειρίζεται μια ομάδα μαγισσών που προσπαθεί να βοηθήσει τους αρρώστους ενός χωριού, ενώ κυνηγοί μαγισσών τις καταδιώκουν με προφανώς όχι και τόσο φιλικές προθέσεις — BBQ, ας πούμε. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη ξερό euro ντυμένο πρόχειρα με θέμα· η ιδέα αυτή δίνει χαρακτήρα σε όσα συμβαίνουν στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι ανακατεύει resource management, worker placement και racing. Οι μηχανισμοί είναι δεμένοι μεταξύ τους με τρόπο που βγάζει νόημα, και η παρτίδα έχει εκείνη την ευχάριστη αίσθηση ότι τα πράγματα κάνουν κλικ και κυλούν ομαλά, αντί να σε σταματούν σε άχαρα διαδικαστικά εμπόδια.

Η αλληλεπίδραση προκύπτει μέσα από αυτή την κοινή πίεση του αγώνα και από την παρουσία των κυνηγών μαγισσών, ενώ όλοι προσπαθούν να προχωρήσουν τη δική τους ομάδα και να βοηθήσουν το χωριό. Παρ’ όλα αυτά, το παιχνίδι μου φάνηκε πιο ελαφρύ και κάπως πιο random απ’ όσο θα ήθελα, ειδικά δίπλα στα Voidfall και Perseverance.

Δεν θα το έλεγα κακό — κάθε άλλο, είναι καλοφτιαγμένο και θα το ξανάπαιζα ευχαρίστως. Απλώς δεν με ενθουσίασε στον βαθμό που περίμενα από μια Mindclash, ούτε μου άφησε εκείνη τη λαχτάρα να το ξαναστήσω αμέσως μετά την παρτίδα.