Silverton

Το Silverton ήταν από εκείνα τα τίμια κουτιά που σάπιζαν στα ράφια της γιάφκας, περιμένοντας τα κατάλληλα θύματα για να τα κάνουν να κλάψουν. Απελευθερώθηκε πέρσι από ομάδα καταδρομέων, αλλά δεν έφτασε αμέσως σε τραπέζι: θέλει πολύ χώρο απλωμένο, αρκετή ώρα διαθέσιμη και μια παρέα σε καλή διάθεση. Δεν είναι παιχνίδι για να το στριμώξεις ανάμεσα σε δύο υποχρεώσεις.

Εδώ οι παίκτες κυνηγούν ορυχεία αμφίβολης ποιότητας και προσπαθούν να χτίσουν γραμμές που θα τα ενώσουν, ελπίζοντας ότι από όλη αυτή την εξόρυξη θα βγει κανένα φράγκο. Είναι claim jumping με αρκετά ιδιαίτερη αίσθηση, όπου το πλάνο υπάρχει, αλλά η εκτέλεσή του περνάει συνεχώς από το φίλτρο των ζαριών.

Και τι ζάρια. Περισσότερα κι από παρτίδα Warhammer 40k, με αποτελέσματα που μπορούν είτε να σε απογειώσουν είτε να σε κάνουν να δακρύσεις πάνω από τα μεταλλευτικά σου όνειρα. Υπάρχει στρατηγική, προφανώς, όμως η τύχη έχει τεράστιο βάρος και η όλη εμπειρία μου θύμισε αρκετά το τερατώδες Stellar Frontiers. Όταν οι κακές ζαριές έρχονται η μία μετά την άλλη, κάποια στιγμή σταματάς να εκνευρίζεσαι και απλώς γελάς, περιμένοντας να δεις πού θα καταλήξει το πανηγύρι.

Στο δικό μας χαλαρό post-brunch τραπέζι, χωρίς πίεση χρόνου και με βουτιές ανά τρεις γύρους, λειτούργησε μια χαρά: γελάσαμε άπειρα και γενικά έγινε νταλαβέρι. Αν το είχα παίξει Παρασκευή βράδυ, ίσως να είχα στραβώσει εντελώς με την αστάθειά του. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να το ξαναδώ — αρκεί να υπάρχει χώρος, χρόνος και η κατάλληλη διάθεση για ζάρια που δεν χρωστούν εξηγήσεις σε κανέναν.