Space Station Phoenix

Το Space Station Phoenix ήταν από εκείνα τα παιχνίδια που παρακολουθούσα καιρό με μια λογική επιφύλαξη: άπειρος σχεδιαστής, εκδότης όχι ιδιαίτερα συνδεδεμένος με τόσο βαρύ παιχνίδι, θέμα διαστημικών επιχειρηματιών που σώζουν εξωγήινους από πλανήτες έτοιμους να εκραγούν. Κι όμως, αποφεύγει τις προφανείς κακοτοπιές. Δεν ανακαλύπτει θεματικά τον τροχό — οι μεσαιωνικοί ευγενείς έχουν καθεδρικούς, εδώ έχουμε διαστημικούς σταθμούς — αλλά η μηχανική του πρόταση είναι πολύ πιο σίγουρη απ’ όσο προϊδέαζε το πακέτο.

Στον πυρήνα του συνδυάζει worker placement, διαχείριση πόρων, engine building και πλειοψηφίες περιοχών. Η ουσιαστική του ιδέα είναι ότι τα προσωπικά action slots δεν είναι απλώς θέσεις ενεργειών: είναι και πόροι, τους οποίους αργότερα αναγκάζεσαι να σκραπάρεις ώστε να συνεχίσεις να λειτουργείς. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ακριβώς αυτή η μετατροπή της μελλοντικής ευελιξίας σε άμεση επιβίωση· ακούγεται ύποπτη στο διάβασμα, αλλά στο τραπέζι κουμπώνει εξαιρετικά.

Αφού καταλάβεις τον ρυθμό του, η ροή είναι γρήγορη και το downtime σχεδόν εξαφανίζεται. Τα ασύμμετρα station hubs και οι δυνάμεις τους χρειάζονται σωστή αποτίμηση, ενώ στο κανονικό παιχνίδι προστίθεται και το drafting των διαστημοπλοίων· στην πρώτη παρτίδα, όμως, το προτεινόμενο στήσιμο είναι μάλλον απαραίτητο μάθημα. Η δική μας φαινομενικά άνιση αναμέτρηση έκλεισε με δύο παίκτες στους 151, έναν στους 150 και έναν στους 146, υπενθυμίζοντάς μου μάλλον ταπεινωτικά ότι είχα παρεξηγήσει τη δύναμη του hub μου. Η αλληλεπίδραση έχει και μια ελαφρώς άχαρη πλευρά: οι άλλοι μπορούν να χρησιμοποιούν τα πράγματά σου χωρίς να σου αφήνουν κανένα όφελος. Κομμουνισμός, αλλά χωρίς το παρηγορητικό χειροκρότημα.

Αυτό το πρώτο πλήρες μάθημα μπορεί να αποθαρρύνει ένα ανάμεικτο γκρουπ που θέλει να παίξει αμέσως με όλες τις ασυμμετρίες, ενώ για μια σταθερή παρέα είναι απλώς το κόστος εισόδου. Μετά από αυτό, το Space Station Phoenix είναι ένα ιδιαίτερα καλοκουρδισμένο euro, με έναν φρέσκο μηχανισμό που δικαιολογεί πλήρως την παρουσία του.