Space Station Phoenix

Είχα το Space Station Phoenix στο στόχαστρο περίπου έναν χρόνο, οπότε το έπιασα με την εύλογη περιέργεια που γεννά ένας άπειρος και άσημος σχεδιαστής, μαζί με μια εταιρεία που δεν μας έχει συνηθίσει σε τόσο βαριά παιχνίδια. Κι όμως, απέφυγε τις προφανείς κακοτοπιές. Η ιστορία με διαστημικούς επιχειρηματίες που χτίζουν σταθμούς για να διασώσουν εξωγήινους από πλανήτες που καταστρέφονται δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας — οι μεσαιωνικοί ευγενείς έχουν καθεδρικούς, αυτοί έχουν διαστημικούς σταθμούς — αλλά το παιχνίδι είναι αξιοπρεπέστατο εκεί που μετράει.

Στον πυρήνα του συνδυάζει worker placement, διαχείριση πόρων, engine building και area majority. Η πραγματικά ενδιαφέρουσα παρέμβασή του σε αυτή την πολύ τίμια συνταγή είναι ότι τα action slots του καθενός είναι ταυτόχρονα και πόροι. Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να τα σκραπάρεις για να συνεχίσεις να παίζεις, άρα η ανάπτυξη του δικού σου χώρου δράσεων δεν είναι απλώς ένα μόνιμο κέρδος: είναι και ένα απόθεμα που θα κληθείς να θυσιάσεις.

Αυτό ακούγεται λίγο ύποπτο όταν διαβάζεις τους κανόνες, σαν να μπορεί να μπλοκάρει τη ροή ή να τιμωρεί υπερβολικά τον παίκτη. Στην πράξη, όμως, το σύστημα ρολάρει εξαιρετικά. Αφού εξοικειωθήκαμε με το πώς κουμπώνουν οι επιλογές, η παρτίδα έτρεχε με σχεδόν μηδενικό downtime, ενώ η ασυμμετρία των station hubs και των δυνάμεών τους δημιουργεί διαφορετικές κατευθύνσεις χωρίς να προδίδει εύκολα την πραγματική αξία τους από την πρώτη ματιά.

Η πρώτη μας επαφή ήταν πολύ θετική και το τελικό σκορ το επιβεβαίωσε με τον πιο απολαυστικό τρόπο: δύο παίκτες ισόβαθμοι στους 151, ένας στους 150 και ένας στους 146. Εγώ χρειάστηκε να καταπιώ τα παράπονά μου για το δήθεν αδύναμο setup μου, γιατί παρά πέντε ανακάλυψα τη δύναμη του hub που είχα διαλέξει. Η βασική μου επιφύλαξη είναι ακριβώς αυτή: χρειάζεται μια πλήρης παρτίδα με το προτεινόμενο setup ώστε όλοι να καταλάβουν τις σχετικές αξίες, πριν παίξουν το «κανονικό» παιχνίδι με ασύμμετρα hubs και draft διαστημοπλοίων. Για σταθερή παρέα, κανένα πρόβλημα· σε πιο ανάμεικτο γκρουπ, ίσως κάποιοι ξενερώσουν λίγο.

Το μόνο άλλο μου παράπονο είναι εντελώς ψυχολογικό: όταν οι άλλοι χρησιμοποιούν τα πράγματά σου, δεν παίρνεις τίποτα. Δεν μπορώ αυτά τα κομμουνιστικά. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια πολύ πετυχημένη και φρέσκια μηχανική εκδοχή μιας γνώριμης συνταγής, που ήδη μου άφησε πολύ καλή πρώτη εντύπωση.