Speakeasy

Μετά το unboxing των παιχνιδιών του Πορτογάλου, από το CO2 και μετά, η πρώτη μου σκέψη είναι συνήθως «πού μπλέξαμε πάλι;». Το Speakeasy δεν αποτελεί εξαίρεση: το υλικό είναι χορταστικό μέχρι σημείου να σε κουράζει πριν γεμίσουν τα player trays, και αρχικά φοβήθηκα μήπως πρόκειται για το στριφνό αδερφάκι του Weather Machine. Η παραγωγή της EGG, όμως, έχει πάλι αυτή τη φροντίδα που σε κερδίζει. Μόλις οργανωθεί το κουτί, το στήσιμο και το μάζεμα γίνονται γρήγορα. Ακόμη καλύτερα, οι κανόνες είναι βατοί, με καλά παραδείγματα και λογική ακολουθία: όλα υπηρετούν το θέμα και σπάνια μένεις να κοιτάς ένα meeple αναρωτώμενος τι υποτίθεται ότι κάνεις τώρα.

Εδώ είμαι μια γκάνγκστερ οικογένεια στη Νέα Υόρκη της Ποτοαπαγόρευσης, δουλεύω για τον Lucky Luciano και προσπαθώ να βγάλω περισσότερα λεφτά από τις υπόλοιπες οικογένειες. Ο πυρήνας είναι worker placement: σε έντεκα κινήσεις χτίζω την εγκληματική μου αυτοκρατορία και κυνηγώ χρήμα. Από νωρίς, όμως, γίνεται ξεκάθαρο ότι το παιχνίδι έχει σφιχτούς περιορισμούς. Κάθε κίνηση μετράει, οι λάθος υπολογισμοί δεν συγχωρούνται και συχνά τιμωρούνται αμείλικτα — ένα μάθημα που οι ανυποψίαστοι πιθανότατα θα πάρουν ήδη από την πρώτη παρτίδα. Προσωπικά, το βρίσκω ευχάριστη αντίδραση στο σημερινό κύμα των feel-good euro.

Η πυκνότητα των επιλογών είναι το μεγάλο του ατού. Τοποθετώ workers και παίζω κάρτες, ανοίγω μαγαζιά, στέλνω μέλη της οικογένειας για προστασία, διακινώ παράνομα βαρέλια, διεκδικώ περιοχές, κυνηγώ στόχους και tracks, χτυπώ καράβια που ξεφορτώνουν ρούμι και ιρλανδέζικο ουίσκι, και επενδύω σε καζίνο. Παρ’ όλο τον χαμό, τα συστήματα δένουν με τίμια λογική, ενώ η ισορροπία ανάμεσα στις ασφαλείς επενδύσεις χαμηλής απόδοσης και στις πιο επικίνδυνες, πιο προσοδοφόρες επιλογές είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Αντί να αντιδρώ απλώς στις κινήσεις των άλλων, όπως σε αρκετά άλλα παιχνίδια του δημιουργού, συγκρούομαι κυρίως με τα ανοίγματα και τις στρατηγικές τους. Κάθε παρτίδα με κάνει να θέλω να βελτιώσω το δικό μου παιχνίδι ή να βρω το counter στην τακτική που έστειλε κάποιον άλλον ταμείο.

Το μόνο παράδοξο για ένα θέμα γκάνγκστερ είναι ότι δεν ανταλλάσσουμε πυρά μεταξύ μας: η ένοπλη σύγκρουση αφορά παίκτες και NPC συμμορίες, ενώ μεταξύ παικτών μένει κυρίως το παθητικό area control. Η εξήγηση ότι ο Luciano δεν επέτρεπε στους capo του να αλληλοσκοτώνονται μου φαίνεται κάπως βολική· μάλλον το παιχνίδι δεν θέλει να ξεφύγει από τα όρια του euro. Και, ειλικρινά, καλά κάνει: με πιο άμεση σύγκρουση μεταξύ παικτών πιστεύω ότι θα ήταν χειρότερο.

Έχουμε παίξει δυόμισι φορές — η πρώτη σταμάτησε στους πέντε γύρους, επειδή ακόμη ψάχναμε ακριβώς το νόημά του — και η εντύπωσή μου είναι ήδη ένα μεγάλο wow. Αν το Speakeasy δεν είναι για 10/10, δυσκολεύομαι να σκεφτώ τι άλλο αξίζει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Για μένα είναι εύκολα παιχνίδι της χρονιάς, ακόμη κι αν ήρθε αμέσως μετά το εξαιρετικό Perseverance 3 & 4, και δίπλα στο Carnegie κάθεται πλέον στα κορυφαία heavy euro της παρέας μου. Αν δεν αντέχετε το στιλ του μάστορα, δεν θα σας μεταστρέψει. Οι υπόλοιποι, ορμήστε: θα σας ανταμείψει με πολλές σπουδαίες παρτίδες.