Star Wars: Battle of Hoth

Δεν ήμουν ποτέ φίλος του Memoir ’44 ούτε των συγγενών του. Η βασική μου ένσταση παραμένει: οι απώλειες δεν μειώνουν τη δύναμη πυρός μιας μονάδας, κάτι που για έναν άνθρωπο με αδυναμία στο Commands & Colors είναι μάλλον σοβαρό αμάρτημα. Στο Battle of Hoth, όμως, αυτή η αφαίρεση παύει παραδόξως να ενοχλεί· η αστοχία των stormtroopers είναι τόσο ενσωματωμένη στο υλικό, ώστε η αφηρημένη μάχη μοιάζει επιτέλους να έχει βρει το σωστό της μανδύα.

Παίζεις σενάρια ή campaign, ενεργοποιώντας μονάδες μέσω καρτών και ρίχνοντας ζάρια για να μετατρέψεις τις διαταγές σε αποτέλεσμα. Η αλληλεπίδραση είναι άμεση και στρατιωτική: πιέζεις το μέτωπο, διαλέγεις πού θα δεχθείς απώλειες και προσπαθείς να εκμεταλλευτείς τη στιγμή που ο αντίπαλος δεν μπορεί να απαντήσει στον τομέα που άνοιξες.

Στο Epic Hoth, με δύο κουτιά, η κλίμακα αλλάζει ουσιαστικά τη συμπεριφορά του συστήματος. Περισσότερες μονάδες σημαίνουν ότι ένα καλό ή κακό ζάρι δεν καθορίζει τόσο εύκολα όλη την παρτίδα, ενώ η μεγαλύτερη διάρκειά της κάνει τη διαχείριση χεριού κανονική διάσταση της συνολικής τακτικής· το ενδιαφέρον δίλημμα είναι πότε θα κρατήσεις μια κάρτα για την κρίσιμη επίθεση και πότε θα τη ξοδέψεις απλώς για να μη χαθεί η πρωτοβουλία. Είναι το χέρι του Commands & Colors, με διαφορετική στολή.

Το αποτέλεσμα είναι ένας τίμιος αγώνας μποξ, όχι προσομοίωση που θα ικανοποιήσει κάθε σχολαστικό πολεμιστή. Κι όμως, το σύστημα κόλλησε σε ένα theme που του ταιριάζει εξαιρετικά και με έκανε να περάσω περισσότερο καλά απ’ όσο έχω περάσει εδώ και πολύ καιρό με παιχνίδι αυτού του τύπου.

Updated session

Η μεταγενέστερη αναφορά δεν αλλάζει την αρχική εντύπωση, αλλά την ενισχύει. Δύο Epic παρτίδες κρίθηκαν αμφότερες 10–9 υπέρ των Αυτοκρατορικών και θα μπορούσαν εύκολα να είχαν γείρει αλλού, επιβεβαιώνοντας ότι η μεγαλύτερη κλίμακα δίνει στα ζάρια λιγότερη εξουσία και στις επιλογές περισσότερη.