Stephens

Το Stephens δεν το είχα καν στο ραντάρ, μέχρι που το σέρβιρε σε ένα περιστασιακό ΔΣ ο procurement expert της BLTG. Και ευτυχώς: ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ο κυρ Costa είναι από εκείνους τους σχεδιαστές που δοκιμάζουν κάτι λίγο πιο πικάντικο και παράξενο — το αδικημένο Yinzi είναι ήδη σχετική προειδοποίηση — και εδώ συνεχίζει στην ίδια kinky γραμμή.

Αντί για το συνηθισμένο ευρω-πράγμα της παραγωγής, οι παίκτες προσλαμβάνουν εργάτες για να τους τοποθετήσουν σε εργοστάσια, πληρώνοντας μάλιστα αρκετά για την πρόσληψή τους. Το ωραίο είναι ότι δεν ενεργοποιείς απλώς τη θέση σου όποτε σε βολεύει: περιμένεις κάποιος να χρησιμοποιήσει το εργοστάσιο για να πάρει αγαθά, ώστε να γίνει trigger η ικανότητα της θέσης σου. Θεματικά το πράγμα τρώει μια κουλούρα, αλλά ως μηχανισμός έχει νεύρο και τσουρουφλίζει ευχάριστα.

Υπάρχουν επίσης διάφορα κόλπα στο σκοράρισμα και άλλα καλούδια για να κυνηγήσεις. Όμως η αλληλεπίδραση με τα διαθέσιμα συμβόλαια μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο καθοριστική απ’ όσο θα ήθελα: στη δική μας παρτίδα το contract market κράσαρε εντελώς και έβγαζε μόνο συμβόλαια του στέματος. Όσοι είχαν επενδύσει σε αυτά ως βασικό μονοπάτι προς τη νίκη απλώς πήγαν κουβά, χωρίς να φαίνεται ότι μπορούσαν να κάνουν πολλά γι’ αυτό.

Στο τέλος, όπως και στο Yinzi, δεν νιώθω ότι όλα δένουν όσο καλά υπόσχεται η αρχική του εξυπνάδα. Παρ’ όλα αυτά, είναι ενδιαφέρον και θα το πρότεινα να το δείτε αν είστε βαθιά γιουράκηδες και έχετε βαρεθεί τις κλασικές συνταγές. Οι υπόλοιποι μάλλον ας μην περιμένετε ότι η παραξενιά του αρκεί από μόνη της για να το κάνει ασφαλή επιλογή.