Stephens

Το Stephens δεν ήταν καν στο ραντάρ μου, κι όμως αποδείχθηκε ευχάριστη έκπληξη. Ο Costa, όπως είχε δείξει και στο αδικημένο Yinzi, δεν φοβάται να βάλει μια πιο πικάντικη ιδέα στο euro του· εδώ το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι με ελάχιστη θεματική πειθώ, αλλά με αρκετή μηχανική ιδιορρυθμία ώστε να μη μοιάζει με άλλη μία άσκηση παραγωγής.

Ο πυρήνας του είναι η τοποθέτηση εργατών σε εργοστάσια, μόνο που η πρόσληψη κοστίζει αρκετά και η ανταμοιβή δεν έρχεται απαραίτητα τη στιγμή που τοποθετείς τον εργάτη. Περιμένεις κάποιος να χρησιμοποιήσει το εργοστάσιο για αγαθά, ώστε να ενεργοποιηθεί η ικανότητα της θέσης σου. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ακριβώς αυτή η καθυστέρηση: πληρώνεις τώρα για ένα προνόμιο που πρέπει να το ξεκλειδώσει η κίνηση άλλου παίκτη.

Έτσι η αλληλεπίδραση δεν είναι απλώς μπλοκάρισμα χώρου, αλλά έλεγχος του πότε θα πυροδοτηθούν οι επενδύσεις των άλλων. Υπάρχουν επίσης έξυπνα μονοπάτια σκοραρίσματος και μικρά κόλπα που δίνουν στην παρτίδα νεύρο· όμως, όπως στο Yinzi, τα επιμέρους συστήματα δεν καταλήγουν πάντα σε ένα ενιαίο σύνολο. Στη δική μας παρτίδα η αγορά συμβολαίων κατέρρευσε πρακτικά, εμφανίζοντας μόνο συμβόλαια του στέμματος και αφήνοντας εκτεθειμένους όσους είχαν χτίσει εκεί το βασικό τους μονοπάτι νίκης.

Δεν είναι αποτυχία, αλλά ούτε και το καθαρά δεμένο σχέδιο που υπονοεί ο ωραίος κεντρικός του μηχανισμός. Αξίζει να το δείτε αν είστε βαθιά γιουράκηδες και έχετε κουραστεί από τις κλασικές συνταγές· οι υπόλοιποι μάλλον θα προτιμήσουν ένα euro που ξέρει καλύτερα πώς να ενώσει τα κομμάτια του.