Tekhenu: Obelisk of the Sun

Για τελευταίο κυρίως πιάτο έκατσα με το Tekhenu, το νέο πόνημα του κ. Turzci που αγαπάει τόσο ένας γνωστός φίλος ινφλουένσερ. Το βλέπω ως συγγενή, αν όχι ακριβώς συνέχεια, του Teotihuacan: ίδια περίπου θεματική, dice placement και ποντοσαλάτα, αλλά αισθητά πιο απαιτητικό. Αν το είδος δεν σας λέει τίποτα, δεν υπάρχει λόγος να ανοίξετε καν το κουτί. Το Teotihuacan το νιώθω περισσότερο σαν yolo resource management· εδώ έχουμε κάτι πολύ πιο σφιχτό, έναν κλώνο του Grand Austria Hotel με αρκετό θεματικό «chrome» κολλημένο από πάνω.

Στον πυρήνα του υπάρχει ένα μόνιμο pool ζαριών. Τα ζάρια αδειάζουν καθώς οι παίκτες τα επιλέγουν για actions και ξαναγεμίζουν σταδιακά, οπότε η επιλογή δεν είναι απλώς «ποια ενέργεια θέλω τώρα», αλλά και «ποιο κομμάτι του κοινού μηχανισμού είμαι διατεθειμένος να εξαντλήσω». Αυτό το πλαίσιο φέρνει στο μυαλό το Grand Austria Hotel, μόνο που εδώ η σχεδίαση έχει στρώσει από πάνω της πολύ περισσότερα πράγματα για να παρακολουθείς.

Το μεγάλο twist είναι ο οβελίσκος και η σκιά του. Ανάλογα με το χρώμα ενός ζαριού και τη θέση του σε σχέση με τη σκιά, το ζάρι μπορεί να είναι πλήρως διαθέσιμο, διαθέσιμο με handicap ή εντελώς εκτός παιχνιδιού μέχρι να γυρίσει ο οβελίσκος. Έτσι, το dice picking δεν είναι ουδέτερο: οι επιλογές των άλλων χαλάνε σχέδια, η διαθεσιμότητα μετακινείται και αναγκάζεσαι να κάνεις συνεχώς optimisation αντί να εκτελείς έναν μοναχικό, άθικτο σχεδιασμό.

Την πρώτη φορά που το βλέπεις, ακούς το -τσαφ- της ασφάλειας να πέφτει στον εγκέφαλο. Ειδικά αν, όπως εμείς οι απολύτως επαγγελματίες, βάλεις τη σκιά του οβελίσκου από την eye-candy πλευρά αντί για εκείνη που εξηγεί πού πάει κάθε ζάρι, ο τραχανάς μπροστά σου μοιάζει αδιαπέραστος. Δύο-τρεις γύρους αργότερα όμως το έχεις πιάσει, και στο τέλος της παρτίδας έχεις δει αρκετή από τη λαμπερή ανάπτυξή του ώστε να θέλεις να ξαναπαίξεις. Η μοναδική μου επιφύλαξη από αυτή την πρώτη δοκιμή είναι ότι φαίνεται να πριμοδοτεί πολύ τη μονομερή αφοσίωση σε ένα scoring path, κάτι που δεν περιμένω εύκολα από μια ποντοσαλάτα. Αλλά μία παρτίδα δεν αρκεί για ετυμηγορία: προς το παρόν, το Tekhenu μου άφησε κυρίως την αίσθηση ενός πολύ ωραίου, απαιτητικού παζλ που θέλω να ξαναπιάσω.