Tekhenu: Obelisk of the Sun

Το Tekhenu: Obelisk of the Sun στέκεται ως η «συνέχεια» του Teotihuacan μόνο με την ευρεία, θεματική έννοια: άλλη μια βαριά euro ποντοσαλάτα με ζάρια, αλλά αισθητά πιο καμένη. Αν το είδος δεν σε αφορά, δεν υπάρχει λόγος να σηκώσεις καν το καπάκι. Για όσους μένουν, πρόκειται για έναν ιδιαίτερα σφιχτό κλώνο του Grand Austria Hotel, με αρκετό θεματικό chrome κολλημένο πάνω του.

Στον πυρήνα υπάρχει ένα μόνιμο pool ζαριών, από το οποίο οι παίκτες τραβούν για να ενεργοποιήσουν actions· το pool αδειάζει και ξαναγεμίζει σταδιακά. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι ποιο ζάρι θα πάρεις τώρα και τι αφήνεις πίσω, επειδή το χρώμα του και η θέση του σε σχέση με τη σκιά του οβελίσκου καθορίζουν αν είναι πλήρως διαθέσιμο, διαθέσιμο με handicap ή προσωρινά εκτός παιχνιδιού.

Αυτό αναγκάζει σε συνεχή optimisation, όχι σε μια απλή ακολουθία από «καλές» κινήσεις. Το dice picking ανατρέπει αρκετά συχνά τα σχέδιά σου ώστε να μην μπορείς να το πεις multiplayer solitaire, ενώ η σκιά του οβελίσκου λειτουργεί σαν ένας περιορισμός που μετακινεί διαρκώς το τοπίο των επιλογών. Το χέρι του Concordia, με διαφορετικές φόρμες εργασίας.

Η πρώτη επαφή, βέβαια, έχει εκείνο το τσαφ της ασφάλειας που πέφτει στον εγκέφαλο: το τραπέζι γεμίζει με πληροφορία και η πλευρά της σκιάς που εξηγεί πού πηγαίνει κάθε ζάρι δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια. Δύο ή τρεις γύροι αρκούν για να αρχίσει να ξεκαθαρίζει ο μηχανισμός, και ως το τέλος της παρτίδας η ανάπτυξη του συστήματος έχει ήδη δώσει σοβαρό λόγο για επανάληψη.

Θα κρατούσα μόνο μια επιφύλαξη: η πρώτη δοκιμή έδειξε πως η μονομερής αφοσίωση σε ένα scoring path μπορεί να πριμοδοτείται περισσότερο απ’ όσο περιμένεις από μια ποντοσαλάτα. Μία παρτίδα δεν είναι ετυμηγορία, αλλά το Tekhenu μοιάζει ήδη με ένα πολύ ωραίο, απαιτητικό optimisation παιχνίδι που θέλει δεύτερη ανάγνωση.