Terraforming Mars

Το Terraforming Mars παραμένει σταθερά ψηλά στις προτιμήσεις μου, κυρίως επειδή δεν σε αναγκάζει να παίζεις την προφανή παρτίδα. Δοκίμασα να επενδύσω σχεδόν αποκλειστικά σε κάρτες που μειώνουν το κόστος των επόμενων καρτών, αντί να χτίζω εντυπωσιακή παρουσία στον χάρτη, και η προσέγγιση απέδωσε.

Ο πυρήνας αυτής της παρτίδας ήταν μια οικονομία καρτών που κλιμακωνόταν γρήγορα. Στα μέσα του παιχνιδιού, οι εκπτώσεις μου έφταναν συνολικά τα 9–14 ανά κάρτα, είχα άφθονα μεταλλεύματα και τραβούσα 1–3 επιπλέον κάρτες κάθε γύρο. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι αν θα επενδύσεις νωρίς στην υποδομή που κάνει τις μελλοντικές επιλογές φθηνότερες ή αν θα μετατρέψεις αμέσως τους πόρους σου σε ορατή θέση στον χάρτη.

Ο χάρτης, ωστόσο, δεν είναι ο μόνος μετρητής προόδου. Τελείωσα με μόλις μία πόλη και δύο ή τρία δάση, αλλά η μηχανή καρτών κάλυψε αυτή την υστέρηση και έδωσε τη νίκη με έναν μόνο VP. Με ντράφτινγκ η επιλογή των καρτών αποκτά και μια πιο καθαρή διαδραστική πλευρά: δεν διαλέγεις μόνο τι σε εξυπηρετεί, αλλά και τι δεν θέλεις να περάσει παρακάτω.

Αυτή είναι η αρετή του παιχνιδιού: όσο οι παίκτες μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τις μηχανές που στήνονται απέναντί τους, η παρτίδα γίνεται πιο σφιχτή χωρίς να χάνει το εύρος της. Δεν χρειάζεται να κατακτήσεις οπτικά τον χάρτη για να κερδίσεις· χρειάζεται να καταλάβεις πότε μια φαινομενικά ταπεινή έκπτωση έχει ήδη γίνει ολόκληρη στρατηγική.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα, με ντράφτινγκ και χωρίς το Turmoil, επιβεβαίωσε την ίδια εκτίμηση. Το Colonies με δύο παίκτες μου φάνηκε κάπως άτονο, ενώ το Big Box και τα πλαστικά του είναι προσεγμένη δουλειά, ακόμη κι αν κοστίζουν αρκετά. Η δεύτερη αυτή συνεδρία δεν άλλαξε το συμπέρασμα: το Terraforming Mars παραμένει από τα αγαπημένα μου παιχνίδια, ιδίως όταν η επιλογή των καρτών γίνεται πραγματικά ανταγωνιστική.