The Breach

Το The Breach είναι από εκείνα τα κουτιά της Ludus Magnus που φτάνουν στο τραπέζι με την αυτοπεποίθηση μεγάλου σκηνικού: cyberpunk και Tron αισθητική, μινιατούρες και διαφανές πλαστικό που δίνει αμέσως την αίσθηση ψηφιακού χώρου χωρίς να ζητά ούτε ένα πινέλο από έναν κουρασμένο ενήλικα.

Στον πυρήνα του είναι ένας tableau builder: χτίζεις τον προσωπικό σου μηχανισμό ώστε να μπορέσεις να χακάρεις την κεντρική βάση δεδομένων. Οι βασικοί μηχανισμοί του δεν είναι τρομακτικά περίπλοκοι, αλλά το παιχνίδι τούς ντύνει με αρκετό θεματικό υλικό, ώστε η κάθε κίνηση να μοιάζει με εισβολή σε σύστημα και όχι απλώς με τακτοποίηση καρτών.

Η κοινή πίεση έρχεται από τα αντίμετρα που ξεπηδούν για να σε σταματήσουν, ενώ όλοι προσπαθούν να προχωρήσουν τη δική τους διείσδυση. Δεν είναι ένα λιτό, στεγνό παζλ· έχει την οικεία, ελαφρώς υπερφορτωμένη αίσθηση ενός παιχνιδιού επιπέδου CMON, όπου το απλό κέντρο περιβάλλεται από πολύ περισσότερο «τραχανά» απ’ όσο χρειάζεται για να λειτουργήσει.

Και τι τραχανάς. Με το all-in υλικό ανοίγονται επιπλέον Breachers, Avatars, δωμάτια, εχθροί, συνεργατικά σενάρια και campaign, σε ποσότητα που δύσκολα εξαντλείται. Το πεντάπαιχτο campaign δεν μοιάζει με κάτι που θα ολοκληρώσουν πολλοί, όμως η αφθονία εδώ δεν είναι απλώς αποθήκη περιεχομένου: δίνει λόγο να επιστρέφεις, να αλλάζεις σενάρια και να ψάχνεις άλλες τακτικές.

**Updated session**

Οι επόμενες παρτίδες, με διαφορετικά σενάρια, πρόσθετο υλικό και δοκιμή campaign, το ανέβασαν στα μάτια μου. Υπάρχουν μικρά αγκάθια σε κανόνες και errata, αλλά όχι αρκετά για να χαλάσουν την εικόνα· το βασικό παιχνίδι μόνο του μου φαίνεται πλέον μάλλον μεχ, ενώ το πλήρες The Breach είναι μια πολύ τίμια, ήσυχα εξαιρετική επιλογή για όποιον θέλει να επενδύσει πραγματικά σε ένα κουτί.