The Castles of Burgundy: Special Edition

Αιρετική άποψη: το The Castles of Burgundy δεν μου κάνει κούκου. Η Special Edition, όμως, ξέρει ακριβώς πώς να σε κερδίσει με το μάτι και με το χέρι. Το bling της είναι εκπληκτικό, και ακόμη κι όταν η ίδια η παρτίδα δεν με ξετρελαίνει, χαίρομαι που το βλέπω και το παίζω στο τραπέζι. Είναι από εκείνες τις εκδόσεις που κάνουν την όλη περίσταση να μοιάζει λίγο πιο ιδιαίτερη.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι μου δίνει πια την αίσθηση ενός bingo που έχει τραβηχτεί λίγο από τα αυτιά. Κοιτάζω τι είναι διαθέσιμο, προσπαθώ να το αξιοποιήσω προς όφελός μου και η ροή είναι τόσο άνετη και feelgood, ώστε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί για πολλούς λειτουργεί ως αγαπημένη, επαναλαμβανόμενη επιλογή.

Η αλληλεπίδραση που ένιωσα πιο καθαρά στην πρόσφατη παρτίδα ήρθε από τη βαριάντα με τα vineyards. Τα αμπέλια είναι περιορισμένα και η αγορά τους από το μαγαζί με δύο νομίσματα γίνεται κρίσιμο σημείο: στους τέσσερις, ένας παίκτης μπορεί εύκολα να μείνει χωρίς πρόσβαση και πολύ πίσω στο σκορ. Επιπλέον, η βαριάντα επιταχύνει αρκετά την παρτίδα και αφήνει τα snowballs να εμφανιστούν πιο εύκολα απ’ όσο θα ήθελα.

Παρότι πριν από χρόνια πίστευα πως το ορίτζιναλ είχε κάτι περισσότερο να πει, σήμερα φαίνεται η ηλικία του. Θα το έπαιζα ευχαρίστως στις περισσότερες περιπτώσεις — είναι υπερβολικά ευχάριστο για να το αρνηθώ — αλλά δεν θα το αποζητούσα συχνά. Ένας πιο σύγχρονος συγγενικός τίτλος, όπως το Wild Tiled West, μου αρέσει πολύ περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, αν πρόκειται να παίξω Burgundy, αυτή είναι σίγουρα η έκδοση που θέλω να χαζεύω στο τραπέζι.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα δεν άλλαξε ουσιαστικά την επιφύλαξή μου για το βασικό παιχνίδι, αλλά επιβεβαίωσε πόσο αγαπημένο είναι στην παρέα και πόσο συχνά βρίσκει τραπέζι. Αυτό που άλλαξε ήταν η εμπειρία με τα vineyards: τα δοκιμάσαμε, δεν μας έπεισαν στους τέσσερις λόγω της επιτάχυνσης και του άνισου ανταγωνισμού για τα αμπέλια, και μπορούμε ήσυχα να πούμε ότι «το είδαμε κι αυτό». Best ice cream is vanilla.