The Castles of Burgundy: Special Edition

Θα το πω αιρετικά: το The Castles of Burgundy ποτέ δεν μου έκανε πραγματικά κούκου. Κάποτε έβλεπα καθαρά τι είχε να πει το ορίτζιναλ· σήμερα όμως η ροή του μου θυμίζει λίγο bingo που προσπαθεί πολύ να είναι στρατηγικό. Η Special Edition, βέβαια, είναι τέτοιο υπερπαραγμένο κουτί ώστε ακόμη κι όταν η παρτίδα δεν με έχει κερδίσει, χαίρομαι ειλικρινά που βρίσκεται στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να αξιοποιείς τις επιλογές που σου δίνουν τα ζάρια, να αποκτάς πλακίδια και να τα τοποθετείς στο προσωπικό σου πριγκιπάτο για τα αντίστοιχα οφέλη. Η έλξη του είναι ακριβώς αυτή η ήσυχη, αισιόδοξη αλυσίδα μικρών κερδών: βρίσκεις κάτι χρήσιμο, το στριμώχνεις στη σωστή θέση και βλέπεις το ταμπλό σου να τακτοποιείται σαν ένα πολύ παραγωγικό απόγευμα γραφείου.

Η αλληλεπίδραση έρχεται κυρίως μέσα από την κοινή αγορά και τον αγώνα να μη σου φύγει το κομμάτι που χρειάζεσαι, όχι από άμεσες επιθέσεις. Με την παραλλαγή vineyards αυτό γίνεται πολύ πιο κοφτερό: τα αμπέλια είναι περιορισμένα, η αγορά τους με δύο νομίσματα μπορεί να καθορίσει ποιος θα ανοίξει διαφορά, και στους τέσσερις κάποιος εύκολα μένει εκτός και παρακολουθεί το σκορ να ξεμακραίνει. Στους τρεις ίσως η πίεση αυτή να αναπνέει καλύτερα.

Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είναι αγαπημένο της παρέας και γιατί πολλοί το κρατούν τόσο ψηλά: είναι υπερβολικά feelgood, καθαρό και ευχάριστο να το ξαναπιάνεις. Απλώς δεν θα το ζητούσα συχνά, γιατί κάτω από τη λαμπερή παραγωγή φαίνεται πλέον η ηλικία του· το Wild Tiled West, ως συγγενικός και πιο σύγχρονος τίτλος, με κερδίζει πολύ περισσότερο. Η βανίλια παραμένει το καλύτερο παγωτό, αλλά εγώ μάλλον θα διαλέξω άλλο κυπελλάκι.

Updated session

Η επόμενη επαφή επιβεβαίωσε, δεν άλλαξε, την εντύπωσή μου. Τα vineyards επιταχύνουν την παρτίδα και ευνοούν snowball στο σκορ αντί να προσθέτουν μια ισορροπημένη νέα γεύση· τα είδαμε κι αυτά, αλλά δεν είναι λόγος να τα ξαναζητήσω.