The Estates

Το The Estates ανήκει καθαρά στη σχολή των pure auction games, και ως άνθρωπος που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στο Industry, το βρήκα αμέσως ενδιαφέρον. Έχει την ίδια ευχάριστα αυστηρή αίσθηση ενός κλειστού οικονομικού συστήματος, αλλά δεν σε αφήνει να χαράξεις μία στρατηγική προσφορών από την αρχή και απλώς να την εκτελέσεις.

Το παιχνίδι δουλεύει με κλειστό pool χρημάτων και με δημοπρασίες ενός γύρου. Κάθε προσφορά λοιπόν δεν είναι απλώς μια προσπάθεια να πάρεις κάτι· είναι χρήμα που δεν θα υπάρχει διαθέσιμο αργότερα, όταν το τραπέζι ίσως έχει αλλάξει εντελώς.

Εκεί βρίσκεται και η ουσιαστική διαφορά από το Industry: η κατάσταση παραμένει πολύ πιο ρευστή, και ακόμη στον τελευταίο γύρο μπορούν να έρθουν τα πάνω-κάτω. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πότε πληρώνεις για να αλλάξεις την ισορροπία και πότε αφήνεις τους άλλους να εξαντλήσουν το περιορισμένο τους κεφάλαιο· δυστυχώς, με πέντε παίκτες η ισορροπία αυτή μπάζει αρκετά και η εμπειρία τσακίζεται.

Τα καλά στοιχεία υπάρχουν, απλώς δεν είναι βέβαιο ότι θα φανερωθούν σε κάθε παρτίδα, ιδίως στην πρώτη. Δεν το θεωρώ κακό παιχνίδι και θα το ξανάπαιζα, αλλά όχι με πέντε παίκτες· εκεί θα χρειαζόταν διαφορετικό scaling, με περισσότερα χρήματα, ίσως επιπλέον εταιρείες και ακόμη μία τριάδα από κυβάκια. Είναι ένα αξιόλογο auction design που θέλει τη σωστή σύνθεση τραπεζιού για να λειτουργήσει όπως πρέπει.