The Hunters A.D. 2114

Το The Hunters A.D. 2114 καταφθάνει σαν κανονικό campaign game: εκατοντάδες κάρτες σε διάφορα μεγέθη, μινιατούρες, φύλλα από tokens και counters, και ένα αποτύπωμα στο τραπέζι που δεν συγχωρεί μικρές επιφάνειες. Δεν είναι το είδος του κουτιού που ανοίγεις για ένα ήσυχο βράδυ· είναι μια ολόκληρη επιχείρηση. Ευτυχώς, η πρώτη επαφή δικαιώνει το στήσιμο: το κείμενο είναι άφθονο, αλλά έχει θεματικό βάρος και ποιότητα, όχι τη γνώριμη λογοτεχνική γέμιση των campaign games. Και το κάνει χωρίς εφαρμογή να διακόπτει τη ροή με αφηγήσεις από κινητό, πράγμα που θεωρώ καθαρό κέρδος.

Ο βασικός του κορμός θυμίζει το Fallout της FFG, με τον χάρτη να αντικαθίσταται από κάρτες τοποθεσιών και υπο-τοποθεσιών. Αυτές ορίζουν τι είναι διαθέσιμο σε κάθε φάση, ενώ πρόσθετες κάρτες πάνω και κάτω από το σύστημα φέρνουν events και ειδικές καταστάσεις. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πώς θα διαθέσεις τον χρόνο και τους πόρους σου, επειδή η ιστορία δεν σε αφήνει να κάνεις ατέρμονο grinding μέχρι να λυθεί κάθε πρόβλημα με καλύτερο εξοπλισμό.

Παράλληλα, η βάση χτίζεται σταδιακά με δωμάτια που ανοίγουν νέες δυνατότητες, σε μια λογική πολύ κοντά στο XCOM 2, και το levelling με το crafting εντάσσονται φυσικά σε αυτή την οικονομία προόδου. Η μάχη δεν είναι το ισχυρότερο υποσύστημα: κάνει τη δουλειά της, αλλά μετά από πολλές ώρες αρχίζει να μοιάζει χλιαρή δίπλα στην εξέλιξη της εκστρατείας. Η κλίμακα είναι επίσης το κρίσιμο τεχνικό ζήτημα· οι side missions δεν προσαρμόζουν επαρκώς τους εχθρούς στον αριθμό παικτών και, ακόμη περισσότερο, με δύο ήρωες το resource management χάνει μεγάλο μέρος της ουσίας του.

Αυτό αφήνει ένα ασυνήθιστο, αλλά σαφές προφίλ. Δεν είναι sword-and-sorcery περιπέτεια όπου κάθε αναμέτρηση αποτελεί το γεγονός της βραδιάς· είναι ένα ψευδο-sandbox campaign με σοβαρά γραμμένη ιστορία, επιλογές που έχουν κόστος και μια βάση που σε αναγκάζει να σκέφτεσαι μπροστά. Το storytelling του στέκεται δίπλα σε σοβαρά computer RPGs, στο ύφος του Wasteland 2/3, και είναι αρκετά καλό ώστε να καλύπτει τις λιγότερο εμπνευσμένες μάχες.

Ενημερωμένη συνεδρία

Η μεταγενέστερη ενασχόληση δεν ανέτρεψε την αρχική εντύπωση, αλλά την έκανε ακριβέστερη. Με τέσσερις χαρακτήρες, δύο για κάθε παίκτη, το παιχνίδι μεταμορφώνεται: αυξάνει το bookkeeping και βαραίνει τις μάχες, όμως το scaling και κυρίως η διαχείριση πόρων αποκτούν τη μορφή που προφανώς απαιτεί το campaign. Στη μέση περίπου της ιστορίας, η κόπωση από crafting και combat είναι πραγματική, αλλά η αφήγηση και η πίεση των αποφάσεων παραμένουν αρκετά δυνατές ώστε η συνολική εμπειρία να μένει εντυπωσιακά καλή. Για δύο χαρακτήρες είναι μισό παιχνίδι· για τέσσερις, μια γενναία και ουσιαστικά επιτυχημένη προσπάθεια.