The Sands of Time

Ύστερα από λίγη αποχή από τα επιτραπέζια, έβαλα στο τραπέζι το The Sands of Time περιμένοντας εκείνη τη γνώριμη, παρήγορη αίσθηση ενός civilization game. Έχει ξύλο, πολιτισμό, εμπόριο, μνημεία και έρευνα: λέξεις που αρκούν για να κάνουν έναν κουρασμένο ενήλικα να ξεχάσει, έστω για ένα βράδυ, το inbox του.

Στον πυρήνα του βρίσκεται το action selection. Επιλέγεις τις ενέργειές σου και μέσα από αυτές χτίζεις την πορεία του πολιτισμού σου, από την ανάπτυξη και το εμπόριο ως την έρευνα και τα μνημεία. Είναι ένας γνώριμος σκελετός, καθαρός ως ιδέα, που χωράει όλα όσα περιμένεις από το είδος.

Η αλληλεπίδραση περνά κυρίως από αυτή την κοινή κούρσα για πρόοδο: κάθε επιλογή σε σπρώχνει προς μία κατεύθυνση, ενώ οι υπόλοιποι χτίζουν τις δικές τους. Δεν μοιάζει να ψάχνει την υπερβολή ή να φορτώνει το τραπέζι με συστήματα μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι μπορεί.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μικρό του πρόβλημα. Το The Sands of Time είναι ωραίο και ενδιαφέρον, απλώς στο τέλος αφήνει την αίσθηση πως λείπει ένα ακόμη συστατικό που θα έδενε το σύνολο. Μετά από ένα Feudum που ξεχειλίζει από πράγματα, αυτό μοιάζει σχεδόν υπερβολικά συγκρατημένο. Παραμένει μια ήσυχα καλή επιλογή για βραδιά πολιτισμών, αλλά όχι εκείνη που θα μου μείνει στο μυαλό όταν μαζεύω το τραπέζι.