The Sands of Time

Μετά από δεκαπέντε μέρες αποχής από επιτραπέζια, το σχέδιο ήταν μεγαλεπήβολο: Feudum, The Sands of Time, δύο «κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο» παιχνίδια στο τραπέζι για να υπάρχει ποικιλία. Και μετά έρχονται τα εγχειρίδια και συνειδητοποιείς ότι τα δύο special snowflakes του μενού μοιράζονται τον ίδιο βασικό μηχανισμό. Φέτος στο Έσσεν, φαίνεται, θα φορεθεί πολύ το action selection — μαζί με τα κόκκινα μπλουζάκια.

Στο The Sands of Time, το action selection είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο οργανώνεται όλη η εμπειρία. Οι επιλογές δράσεων είναι αυτές που σε κατευθύνουν στο χτίσιμο και στην εξέλιξη του πολιτισμού σου, δίνοντας στο παιχνίδι τη γνώριμη αίσθηση ενός civ game που θέλει να σε βάλει να σχεδιάσεις την πορεία σου.

Γύρω από αυτόν τον μηχανισμό βρίσκονται όλα τα βασικά συστατικά που περιμένω από το είδος: σύγκρουση, πολιτισμός, εμπόριο, μνημεία και έρευνα. Υπάρχει, δηλαδή, αρκετό υλικό για να ασχοληθείς και να αναπτύξεις τη δική σου πλευρά, ενώ η επαφή μεταξύ των παικτών περνά και από το «ξύλο» που υπόσχεται το θέμα.

Όπως και να έχει, είναι ένα αρκετά ωραίο και ενδιαφέρον παιχνίδι. Απλώς, ενώ τσεκάρει σχεδόν όλα τα κουτάκια που θέλω από ένα τέτοιο civ game, μου άφησε μια επίμονη γεύση ότι κάτι του λείπει. Ακριβώς το αντίθετο από το Feudum, που μου φάνηκε υπερβολικά πληθωρικό. Είναι επίσημο: έχω ΧΧστέρηση.