The Transcontinental

Υπάρχουν παιχνίδια που μοιάζουν να μπορούν να υπάρξουν μόνο χάρη στο crowdfunding, και το The Transcontinental είναι ακριβώς τέτοια περίπτωση. Από τους μηχανισμούς του και μόνο ήθελα να το αγοράσω, με τη γνώριμη ανησυχία ότι θα μπορούσε να αποδειχθεί είτε εξαιρετικό είτε άλλο ένα Small Railroad Empires — και, ναι, τι σκουπίδι ήταν εκείνο. Μετά την τίμια καθυστέρηση της κρίσης, ήρθε σχεδόν αθόρυβα, πήρε θετικό σήμα από γνωστό influencer και εγώ περίμενα ανυπόμονα να το δω επιτέλους στο τραπέζι.

Στον πυρήνα του, βάζω εργάτες, στήνω μια αλυσίδα τροφοδοσίας και κατόπιν χτίζω τη βιομηχανική μου μηχανή. Δεν υπάρχει εδώ κάποια μία, φανταχτερή καινοτομία που να απαιτεί να τη δείξω με το δάχτυλο. Η ουσία είναι ότι αυτά τα γνώριμα κομμάτια δεν κάθονται απλώς δίπλα-δίπλα: η αλυσίδα τροφοδοσίας καθορίζει τι μπορώ να υποστηρίξω, ενώ η ανάπτυξη της παραγωγής δίνει νόημα στις επιλογές των εργατών μου.

Η πορεία προς τα objectives έχει μια ημι-συνεργατική χροιά, αλλά η πληροφορία είναι μετρημένη και το παιχνίδι κάθε άλλο παρά χαϊδευτικό. Βλέπω τι ετοιμάζουν οι άλλοι, μπορώ να τους κόψω, και φυσικά μπορούν να κάνουν το ίδιο σε μένα. Αν κλειδωθώ έξω από τα βασικά μέσα παραγωγής, μπορώ να θέσω μόνος μου τον εαυτό μου εκτός παιχνιδιού. Αυτή η απειλή κάνει κάθε επιλογή τοποθέτησης και κάθε διεκδίκηση πόρων να μετράει πολύ περισσότερο.

Δεν είναι feel-good οικονομικό παιχνίδι, και αυτό είναι κομμάτι της γοητείας του. Για μένα, ο τρόπος με τον οποίο κουμπώνουν οι μηχανισμοί του είναι πάρα πολύ σωστά δουλεμένος, παρότι κανένας τους δεν είναι από μόνος του καινούριος. Για τους λάτρεις των οικονομικών παιχνιδιών το θεωρώ must buy.

Η μόνη μικρή μου επιφύλαξη αφορά την τετράδα: φοβάμαι ότι εκεί ίσως σφίγγει υπερβολικά. Στους τρεις που το παίξαμε, πάντως, είχε ακριβώς το σωστό μείγμα κόμπλεξ και άνεσης.