The White Castle

Το The White Castle είναι από εκείνα τα euro που στρώνουν πολύ ωραία στο τραπέζι για μια βραδιά όπου όλοι θέλουν να σκεφτούν λίγο παραπάνω, χωρίς να δεσμευτούν σε μαραθώνιο. Είναι σφιχτό, καθαρό στην αίσθηση και έχει αυτή την ευχάριστη πίεση του «πρέπει να τα χωρέσω όλα κάπου», μέχρι να σφυρίξει η λήξη και η επιτροπή του MasterChef αξιολογήσει τη βιποσαλάτα μου.

Στον πυρήνα του είναι ένα euro engine builder με μόλις εννέα actions. Αυτός ο περιορισμός είναι όλη η υπόθεση: κάθε κίνηση μετράει, κάθε επιλογή πρέπει να υπηρετεί το πλάνο μου και δεν υπάρχει χώρος για άσκοπες βόλτες. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί γνώριμα εργαλεία, κυρίως worker placement, χωρίς να προσποιείται ότι έφερε κάποια επανάσταση στο είδος.

Εκεί που αποκτά ρυθμό είναι στις αλυσίδες από bonus actions. Η μία ενέργεια μπορεί να ανοίξει την επόμενη και η ικανοποίηση έρχεται όταν το μικρό μου engine αρχίζει να συνδέεται σωστά. Η αλληλεπίδραση βρίσκεται κυρίως στην πίεση του κοινού χώρου και των επιλογών, ενώ το σκοράρισμα μοιάζει ισορροπημένο και έξυπνο. Παρά τη συγκέντρωση που ζητάει, το downtime παραμένει περιορισμένο.

Δεν θα χάσετε κάτι θεμελιώδες αν δεν το παίξετε· δεν είναι το παιχνίδι που θα αλλάξει τη συλλογή σας. Αν όμως πέσει στο τραπέζι, θα το παίξω πολύ ευχάριστα. Μου άφησε αίσθηση αντίστοιχα καλή με τα Merv και Monasterium: ένα από τα καλά euro της χρονιάς, με τίμια διάρκεια και με εγκεφαλικό τσούξιμο περίπου επιπέδου Furnace στο advanced mode.