Trajan

Δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον κύριο Στέφανο, αφού αρκετές δουλειές του μου έχουν αφήσει την αίσθηση της καλοφτιαγμένης μετριότητας. Το Trajan, όμως, είχε τη φήμη του και καθόταν παραμελημένο στο ράφι μου· όταν επιτέλους βγήκε στο τραπέζι για μια αναγνωριστική παρτίδα, με κέρδισε χωρίς να κάνει φασαρία.

Στον πυρήνα του βρίσκεται ένα πειραγμένο ροντέλ, και το παιχνίδι χτίζει όλη του την ένταση γύρω από αυτό. Δεν είναι απλώς ένας δείκτης που γυρίζει: είναι ο ρυθμός της παρτίδας, ο μικρός μηχανισμός που σε αναγκάζει να κοιτάς μπροστά πριν διαλέξεις την επόμενη κίνησή σου.

Από εκεί ξεδιπλώνεται μια απολαυστική σαλάτα από VP, βαριά αλλά όχι άχαρη, όπου οι επιλογές του συστήματος συνδέονται μεταξύ τους και ζητούν προσοχή. Η αλληλεπίδραση εδώ είναι κυρίως το κοινό παζλ του τραπεζιού: παρακολουθείς τον ρυθμό των άλλων και προσπαθείς να μη μείνεις πίσω, ενώ το ίδιο το ροντέλ σε κρατά διαρκώς απασχολημένο.

Δεν περίμενα να με μαγέψει τόσο ένα παιχνίδι που είχα αφήσει να μαζεύει σκόνη, κι όμως το Trajan βγήκε από το κουτί με εκείνη τη σπάνια αυτοπεποίθηση ενός τίτλου που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει. Μετανιώνω που το προσπέρασα τόσο καιρό· είναι από εκείνα τα μεγάλα κουτιά που αξίζει να ξαναστρώσεις στο τραπέζι, ακόμη κι έπειτα από μια κουραστική Τρίτη στη δουλειά. Ήσυχα εξαιρετικό.