Trajan

Τον κυρ Στέφανο δεν τον έχω και στην υψηλότερη εκτίμηση τελευταία: έχει βγάλει μερικές εμπεριστατωμένες μετριότητες. Το Trajan, όμως, χαίρει ευρείας αποδοχής, κι αφού το είχα παρατημένο στο ράφι να μαζεύει σκόνη, αποφάσισα επιτέλους να του δώσω μια αναγνωριστική παρτίδα. Ευτυχώς όχι μόνο δεν απογοήτευσε, αλλά έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προσωπικά με μάγεψε.

Στον πυρήνα του βρίσκεται ένα πειραγμένο ροντέλ, η κεντρική ιδέα που δίνει στο παιχνίδι τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Δεν είναι απλώς ένα διακοσμητικό σύστημα επιλογής ενεργειών: είναι εκείνο που βάζει την παρτίδα σε κίνηση και της δίνει αυτό το απολαυστικό, ελαφρώς αλλόκοτο στροβίλισμα.

Από εκεί και πέρα, η εμπειρία ανοίγει σε μια υπέροχη βιποσαλάτα από πράγματα που συμβαίνουν και επιλογές που διαδέχονται η μία την άλλη. Η πηγή δεν στέκεται σε λεπτομερή ανάλυση γύρων ή στις ακριβείς συγκρούσεις μεταξύ παικτών, αλλά το συναίσθημα που μένει είναι ενός γεμάτου παιχνιδιού, όπου το πειραγμένο ροντέλ κρατάει τον ρυθμό και όλα γύρω του εκρήγνυνται ευχάριστα.

Μετανιώνω ειλικρινά που δεν του είχα δώσει σημασία νωρίτερα. Είναι εντυπωσιακά ωραίο στο τραπέζι και, μετά από αυτή την πρώτη επαφή, προβλέπω άνετα τουλάχιστον τρεις-τέσσερις παρτίδες μέσα στη νέα σεζόν.