Unstoppable

Με το Unstoppable ζόρισα λίγο την κατάσταση — κυρίως επειδή, ας είμαστε ειλικρινείς, ήθελα να παίξω εγώ. Το διπλό παιχνίδι θέλει χρόνο και έχει αρκετό κάψιμο, αλλά μιλάμε για ένα από τα καλύτερα co-op/solo boss fighters που έχω δει. Θα το πω κι ας είναι μεγάλη κουβέντα: το βρίσκω αισθητά μπροστά από το αρκετά αγαπημένο μου Aeon's End.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι παίρνει το card crafting του D'Clair και το σπρώχνει όσο πάει. Οι κάρτες είναι διπλής όψης: από τη μία λειτουργούν για τον παίκτη και από την άλλη ως απειλές ή τέρατα. Από το market τις πατσάρεις με upgrades, βελτιώνοντάς τες μεν για τη δική σου πλευρά, αλλά κάνοντας ταυτόχρονα και τις απειλές ισχυρότερες. Είναι ένας πολύ έξυπνος μηχανισμός, γιατί η εξέλιξή σου δεν είναι ποτέ απλώς «πάρε κάτι καλύτερο»· αλλάζει και το πρόβλημα που θα κληθείς να λύσεις.

Το βασικό κουτί έχει ήδη άφθονο παιχνίδι, με τρία Bosses που δεν παίζουν τον ίδιο ρόλο: ένα κλασικό dps race, ένα με branching story mode και ένα που βασίζεται περισσότερο στα combos. Υπάρχουν επίσης αρκετά tweaks για να ρυθμίσεις τη δυσκολία που θέλεις. Και χρειάζονται τα combos: δεν φαίνονται αμέσως, ενώ το περιορισμένο draw και draft κρατά την τύχη χαμηλά. Όποιος περιμένει μια yolo πασιέντζα μάλλον θα βρει μπροστά του μπαστούνια.

Θέλει και λίγη δουλειά το manual, οπότε δεν είναι παιχνίδι που το ανοίγεις αμέριμνα και απλώς κυλάει. Για μένα, όμως, αυτή η απαίτηση είναι μέρος της γοητείας του. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ζητήσω κάτι παραπάνω από ένα βασικό σετ αυτού του μεγέθους. Αυτή την εβδομάδα, αντί να ξενυχτάω με την τρίτη σεζόν του Reacher, με βλέπω να παλεύω με το Triumvirate.