Vast: The Crystal Caverns

Η αρχική ιδέα του Vast: The Crystal Caverns μοιάζει σαν παραμύθι που ξέφυγε από το εργαστήριο: ένας Ιππότης μπαίνει στη σπηλιά για τον κοιμισμένο Δράκο, τα Goblin θέλουν τον Ιππότη για δείπνο, ο Δράκος θέλει να ξυπνήσει, και το Σπήλαιο, ζωντανό και καθόλου φιλόξενο, θέλει απλώς να τους θάψει όλους. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς θεματικά αλλόκοτο· είναι μια από τις σπανιότερες περιπτώσεις όπου η ασυμμετρία έχει πραγματικά λόγο ύπαρξης.

Κάθε πλευρά έχει δικό της τρόπο να προσεγγίσει τη νίκη και δικό της σύστημα ενεργειών: ο Ιππότης εξερευνά και κυνηγά τον Δράκο, τα Goblin πιέζουν τον Ιππότη, ο Δράκος χτίζει την αφύπνισή του, ενώ το Σπήλαιο απλώνει την επιρροή του ώστε να κλείσει την περιπέτεια πάνω στους υπόλοιπους. Δεν πρόκειται για τέσσερις παραλλαγές του ίδιου παίκτη· πρόκειται για τέσσερις αλληλοεξαρτώμενους ρόλους, με κοινό χάρτη και αντίθετες προτεραιότητες.

Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι να καταλάβεις ποιον πρέπει να φρενάρεις χωρίς να σπρώξεις άθελά σου κάποιον τρίτο προς τη νίκη. Στην πρώτη μου αναγνωριστική παρτίδα, τα Goblin έκαναν τόσο δύσκολη τη ζωή του Ιππότη ώστε εκείνος δεν μπόρεσε να ενοχλήσει καθόλου τον Δράκο· ο Δράκος, με τη σειρά του, βρήκε τον καθαρότερο δρόμο προς τη νίκη. Οι κανόνες καθαυτοί δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολοι, αλλά η οικονομία της πίεσης ανάμεσα στους ρόλους χρειάζεται παρτίδες για να φανεί — Concordia's hand, wearing different overalls.

Αυτή η πρώτη αστάθεια δεν είναι ελάττωμα, αλλά μέρος της καμπύλης μάθησης: όσο η παρέα μαθαίνει πότε να βοηθά, να εμποδίζει και να αφήνει έναν αντίπαλο να εκτεθεί, το Vast αποκτά καθαρότερη ισορροπία. Με τις παραλλαγές του και την ουσιαστική επαναληψιμότητα που γεννά η ασυμμετρία του, είναι ένα παράξενο σχέδιο που αξίζει να το μελετήσεις αντί να το κρίνεις από μία παρτίδα.