Vast: The Crystal Caverns

Εντάξει, όποιος σκέφτηκε αυτό το concept πρέπει να έπινε την ίδια μανιταρόσουπα που έβραζε και ο Robert Smith όταν γράφονταν τα πνευστά του The Top. Ένας ιππότης κατεβαίνει σε μια σπηλιά για να σκοτώσει έναν κοιμισμένο δράκο, τα goblin που έχουν κάνει κατάληψη εκεί θέλουν να φάνε τον ιππότη, ο δράκος προσπαθεί να ξυπνήσει και, plot twist, η ίδια η σπηλιά είναι ζωντανή και θέλει να τους θάψει όλους. Είναι τόσο παράξενο όσο ακούγεται — και ευτυχώς τόσο χαρούμενο όσο υπόσχεται η περιγραφή του.

Ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο και τη δική του επιδίωξη: ο ιππότης κινείται μέσα στη σπηλιά κυνηγώντας τον δράκο, τα goblin τον πιέζουν, ο δράκος προσπαθεί να ξυπνήσει, ενώ η σπηλιά λειτουργεί ως ένας ακόμη παίκτης που απειλεί να καταπιεί τους πάντες. Αυτή η ασυμμετρία δεν μοιάζει απλώς με ένα διαφορετικό ταμπλό ή μερικές ειδικές δυνάμεις· οι πλευρές έχουν πραγματικά διαφορετική σχέση με το ίδιο χάος.

Το ωραίο είναι ότι, από όσο είδα, οι μηχανισμοί δένουν πολύ ομαλά και οι ισορροπίες τους είναι λεπτές. Το παιχνίδι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να το παίξεις με την έννοια των βασικών κανόνων, αλλά είναι δύσκολο να καταλάβεις πώς πρέπει να κρατάς τις σωστές πιέσεις στους αντιπάλους. Στη δική μας αναγνωριστική παρτίδα, τα goblin στρίμωξαν τόσο πολύ τον ιππότη ώστε εκείνος δεν ενόχλησε σχεδόν καθόλου τον δράκο — και ο δράκος μάλλον είναι η ευκολότερη πλευρά να κερδίσει όταν όλοι ακόμη μαθαίνουν το παιχνίδι.

Δεν θα βγάλω οριστικό συμπέρασμα από μία μόνο παρτίδα, γιατί το Vast: The Crystal Caverns μοιάζει να θέλει εξοικείωση όχι με το «πώς παίζει», αλλά με το πώς συνυπάρχουν όλα αυτά τα διαφορετικά παιχνίδια στο ίδιο τραπέζι. Πάντως η πρώτη επαφή ήταν πολύ ευχάριστη, η επαναληψιμότητα φαίνεται μεγάλη και οι παραλλαγές του δίνουν ακόμη περισσότερο λόγο να επιστρέψω. Θα επανέλθω — ίσως τότε να μάθω και τι στο καλό κάνει ο κλέφτης.