Versailles 1919

Δεν είμαι εκ προοιμίου οπαδός του Mark Herman: τα wargames του συχνά μου φαίνονται στεγνά, ενώ ούτε το Churchill με κέρδισε πλήρως. Όμως η επιμονή του να φτιάχνει πολιτικά παιχνίδια έξω από το γνώριμο καλούπι COIN/CDG αξίζει προσοχής, και το Versailles 1919 είναι η πιο πειστική εκδοχή αυτής της αναζήτησης που έχω συναντήσει. Παίρνει το γενικό σχήμα του Churchill, αλλά αντί για έναν κάπως προσχηματικό πόλεμο προσφέρει ένα πολύ καθαρότερο abstraction engine για τη διπλωματία.

Κάθε παίκτης εκπροσωπεί Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία ή Ιταλία στη διάσκεψη των Βερσαλλιών. Ο πυρήνας είναι η πολιτική επιρροή: την καλλιεργείς σταδιακά και τη δαπανάς για να κερδίσεις τα ζητήματα που φτάνουν στο τραπέζι των συνεδριάσεων. Η ενδιαφέρουσα απόφαση είναι πάντοτε πού αξίζει να επενδύσεις τώρα και τι είσαι διατεθειμένος να παραχωρήσεις, επειδή δεν μπορείς να κυριαρχήσεις σε όλα.

Παράλληλα, προσωπικότητες της εποχής αναστατώνουν συγκεκριμένες γεωπολιτικές σφαίρες — ο Βενιζέλος στα Βαλκάνια είναι το προφανές παράδειγμα — και αναγκάζουν τους παίκτες να ξαναζυγίσουν τις προτεραιότητές τους. Έτσι η διαπραγμάτευση δεν είναι ευγενική ανταλλαγή υποσχέσεων: έχει μίσος, πισώπλατα μαχαιρώματα και πραγματική ένταση, ακριβώς επειδή οι συμμαχίες είναι προσωρινές και το κόστος τους μετριέται στο ταμπλό.

Το complexity 6 στο κουτί είναι μάλλον αισιόδοξο για όποιον το τοποθέτησε εκεί· πρόκειται για ένα από τα πιο αεράτα παιχνίδια της GMT, χωρίς να είναι ρηχό. Θέμα και μηχανισμοί δένουν εξαιρετικά, αν και η ιστορικότητα κερδίζει συχνά την αιώνια διαμάχη της με το balance — η Ιταλία το γνωρίζει αυτό κάπως καλύτερα από τους υπόλοιπους. Σε ένα negotiation game, πάντως, μια γνωστή εκ των προτέρων ασυμμετρία γίνεται μέρος του κόστους της διπλωματίας.

Το end-game scoring είναι το εμφανές στραβοπάτημα: μοιάζει αυθαίρετο και αποδυναμώνει ένα κατά τα άλλα καλοχτισμένο σύνολο. Επίσης, κάτω από τέσσερις παίκτες η εμπειρία χάνει ουσιώδες μέρος της έντασής της. Με πλήρες τραπέζι, όμως, το Versailles 1919 είναι η σπάνια πολιτική διαπραγμάτευση που κάνει την αφαίρεση να μοιάζει πιο αληθινή από μια προσομοίωση.