Versailles 1919

Δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του Mark Herman: συχνά βρίσκω τα wargames του λίγο στεγνά, ενώ ούτε το Churchill με ξετρέλανε. Παρ’ όλα αυτά, εκτιμώ πολύ την προσπάθειά του να κάνει πολιτικά wargames έξω από τη γνωστή φόρμουλα COIN/CDG. Το Versailles 1919 μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον ήδη από το P500, γιατί έμοιαζε να παίρνει το γενικό concept του Churchill και να το σπρώχνει εκεί όπου, για μένα, έπρεπε να πάει: σε ένα σοβαρό παιχνίδι διαπραγμάτευσης, με πολύ καλύτερο abstraction engine από τον γιαλαντζί πόλεμο του άλλου.

Εδώ εκπροσωπώ ένα από τα έθνη της Συνθήκης των Βερσαλιών — Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία ή Ιταλία — και στην ουσία παλεύω να διαχειριστώ την πολιτική μου επιρροή. Μέσα από έναν συνεχή μηχανισμό budding προσπαθώ να κερδίσω τα θέματα που έρχονται στο τραπέζι των συνεδριάσεων. Δεν χρειάζεται να μπερδευτεί κανείς από το complexity 6 στο κουτί: πρόκειται για ένα εξαιρετικά αεράτο GMT παιχνίδι, όχι για κάποιο τέρας κανόνων.

Η αλληλεπίδραση, βέβαια, μόνο αεράτη δεν είναι. Οι προσωπικότητες της εποχής δημιουργούν προβλήματα και συχνά αποσταθεροποιούν συγκεκριμένες σφαίρες γεωπολιτικής επιρροής — ο Βενιζέλος, για παράδειγμα, στα Βαλκάνια — ενώ οι παίκτες διαπραγματεύονται, συγκρούονται και αλληλομαχαιρώνονται για να περάσουν όσα τους συμφέρουν. Έχει τίμιο μίσος, backstabbing και εκείνες τις στιγμές έντασης στο τραπέζι που θέλω από ένα παιχνίδι διπλωματίας.

Συνολικά το βρήκα πάρα πολύ ευχάριστο, με θέμα και μηχανισμούς δεμένους εξαιρετικά στο μυαλό μου. Η ζυγαριά ανάμεσα στην ιστορικότητα και το game balance γέρνει μάλλον προς την πρώτη — alas, poor Italy — αλλά σε ένα παιχνίδι που είναι negotiation game στον πυρήνα του, αυτό γίνεται απλώς μέρος του «κόστους της διπλωματίας», αρκεί να το ξέρουν όλοι από πριν. Με ξενέρωσε το end-game scoring, που μου φάνηκε εντελώς ό,τι να ’ναι, και με λιγότερους από τέσσερις παίκτες η εμπειρία δεν είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα. Ευτυχώς, κάποια στιγμή έρχεται το Triumvir να σώσει το θέμα.