War Room

Στη συνέχεια της καθιερωμένης χριστουγεννιάτικης BLTG extravaganza, βρεθήκαμε τελικά πέντε άτομα τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Το αρχικό πλάνο είχε Mega-Civ για εννιά, 18OE για επτά ή War Room για έξι και κάτω, οπότε στήθηκε στο τσακ μπαμ το τερατάκι του Λάρρυ. Πήραμε τις παραδοσιακές δυνάμεις μας από προηγούμενες παρτίδες και το τραπέζι ήταν έτοιμο για άλλη μία μεγάλη πολεμική παράσταση.

Στο War Room οι παίκτες δίνουν εντολές γραπτά και αυτές εκτελούνται όλες μαζί στο τέλος. Αυτή η διαδικασία είναι η καρδιά της εμπειρίας: δεν βλέπεις απλώς τι κάνουν οι άλλοι και αντιδράς άμεσα, αλλά δεσμεύεσαι στο σχέδιό σου και μετά παρακολουθείς με αγωνία πού θα συγκρουστεί με τα σχέδια των αντιπάλων σου.

Η παρτίδα μας το έδειξε καθαρά. Αντί για το συνηθισμένο drang nach osten, ο Γερμανός επιχείρησε από νωρίς απόβαση στην Αγγλία, αφήνοντας το Ανατολικό Μέτωπο, ενώ ο Αμερικανός είχε ρίξει τα πάντα στον Ειρηνικό. Όμως το παιχνίδι, σε αντίθεση με το ΑΑ όπως έχει επισημάνει και ο δημιουργός του, είναι δουλεμένο απέναντι σε τέτοια blitz ανοίγματα και θέλει να αποδώσει το ατελείωτο grind του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: η τυχαία εμφάνιση του ρωσικού στόλου στη Μάγχη και το σωστό HouseKeeping του Λόρδου Ρεπινγκτον, που κράτησε τα πετρέλαια και δεν άφησε τις γερμανικές αποβατικές δυνάμεις να γίνουν unpinned, έστειλαν τα σχέδια του Άξονα στον Davy Jones. Με τον Κόκκινο Στρατό μια ανάσα από το Βερολίνο, σταματήσαμε, αφού η συμμαχική νίκη ήταν εγγυημένη.

Για μένα, είναι παιχνιδάρα από τις λίγες, αρκεί να έχεις τον χώρο και τον χρόνο να το στρώνεις πού και πού. Και μόνο η φάση των κρυφών, ταυτόχρονων εντολών αρκεί για να βγάλει πολύ έντονα συναισθήματα.