Warhammer 40,000 (Tenth Edition)

Μετά από μεγάλη αγρανάπαυση, και επειδή κάποιοι φίλοι δεν σταματούσαν να μου το θυμίζουν, ξαναβούτηξα στο Warhammer 40,000 με τη 10η έκδοση. Και φυσικά δεν διάλεξα ήπια επιστροφή: Pariah Nexus, 2.000 πόντοι, Ynnari απέναντι σε Grey Knights, χωρίς να έχω κάνει ούτε το στοιχειώδες ξεσκόνισμα. Τα νεκρολάγνα ξωτικά μου έφαγαν τη φάπα τους, αλλά η παρτίδα ήταν αρκετή για να καταλάβω τι συμβαίνει εδώ.

Ο πυρήνας παραμένει ένα παιχνίδι τακτικών αποφάσεων πάνω στο πεδίο μάχης. Δεν μπήκα έτοιμος να διαβάσω κάθε νέα ισορροπία από την πρώτη παρτίδα, αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται το ζουμί: υπάρχουν ωραίες φάσεις, επιλογές που αξίζει να δοκιμάσεις και αρκετό πράγμα να μάθεις μέχρι να δεις τι λειτουργεί πραγματικά για τον στρατό σου.

Στη δική μου μάχη, η αλληλεπίδραση με τους Grey Knights δεν ήταν θεωρητική άσκηση αλλά άμεση δοκιμή στο τραπέζι, με το Pariah Nexus και τους 2.000 πόντους να με πετούν κατευθείαν στα βαθιά. Η 10η φαίνεται να ζητά επαναλήψεις: να ξαναφέρεις στρατούς, να πειραματιστείς και να ανακαλύψεις σταδιακά πού έχουν μετακινηθεί οι νέες ισορροπίες, αντί να περιμένεις ότι μία παρτίδα θα σου εξηγήσει τα πάντα.

Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί αρκετοί παλιοί παίκτες ξενερώνουν: το fluff έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Ταυτόχρονα, καταλαβαίνω και γιατί έχει μαζέψει τόσο δυνατό φρέσκο αίμα. Αν δεν πέθαινα κάθε μέρα πάνω από το πληκτρολόγιο για τα βασικά αγαθά —και τα Kickstarter, προφανώς— θα έπαιζα ευχαρίστως δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Προς το παρόν, μετά την πρώτη αναγνωριστική φάπα, ετοιμάζομαι για δεύτερη και για ξεσκόνισμα των υπόλοιπων στρατών. 'Ere we go, 'ere we go.