Warhammer 40,000 (Tenth Edition)

Γύρισα στη 10η έκδοση του Warhammer 40,000 μετά από μεγάλη αποχή, επειδή οι φίλοι μου επέμεναν, και βρέθηκα κατευθείαν στα βαθιά: Pariah Nexus, 2.000 πόντοι, Ynnari απέναντι σε Grey Knights. Τα νεκρολάγνα ξωτικά μου δεν πέρασαν καλά, αλλά η μάχη είχε εκείνη τη γνώριμη, μεγάλη θεατρικότητα ενός τραπεζιού 40K· στρατοί απλωμένοι, σχέδια που μοιάζουν λογικά ώσπου να συναντήσουν τον αντίπαλο.

Ο πυρήνας είναι καθαρά τακτικός. Το Pariah Nexus και η μάχη των 2.000 πόντων δεν σου επιτρέπουν να επαναπαυθείς σε μια ωραία συλλογή ή σε παλιές συνήθειες: πρέπει να δοκιμάσεις επιλογές, να διαβάσεις ξανά τις ισορροπίες και να δεχτείς ότι το πρώτο παιχνίδι θα είναι αναγνωριστική σφαλιάρα.

Η αλληλεπίδραση έρχεται ακριβώς από αυτή τη σύγκρουση σχεδίων. Οι Ynnari μου και οι Grey Knights δεν έπαιζαν παράλληλα· κάθε κίνηση έβαζε τον άλλον να απαντήσει, και οι καλές φάσεις γεννιούνταν όταν ένα σχέδιο έβρισκε αντίσταση αντί να εκτελείται απλώς. Υπάρχουν αρκετά πράγματα να δοκιμάσεις προτού καταλάβεις πού κάθονται οι νέες ισορροπίες.

Οι παλιοί παίκτες δικαιολογημένα θα νοσταλγήσουν το fluff, που εδώ μοιάζει σχεδόν εκμηδενισμένο. Όμως η 10η έκδοση καταλαβαίνω γιατί έφερε τόσο δυνατό φρέσκο αίμα: κάτω από αυτή την απώλεια υπάρχει ένα παιχνίδι που σε τραβά να ξαναστήσεις τον στρατό σου. Σε μια λιγότερο κουρασμένη ενήλικη ζωή θα το έπαιζα δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα· όπως έχουν τα πράγματα, ετοιμάζομαι ήδη για τη δεύτερη φάπα και για να ξεσκονίσω τα υπόλοιπα στρατά. Ήσυχα εξαιρετική επιστροφή, έστω κι αν το παλιό της χρώμα έχει ξεθωριάσει.